اقرأ دفتر ٦ استعطافُ الفأرِ للضفدعِ: لا تُلتمسْ أعذارًا ولا تؤجّلْ قضاءَ حاجتي هذه، ففي التأخيرِ آفاتٌ، والصوفيُّ ابنُ الوقتِ وابنٌ لا يُفارقُ أباه، والأبُ الشفيقُ هو الصوفيُّ الذي ينظرُ إليه في وقتِه ولا يجعله محتاجًا إلى الغدِ، ويجعله مستغرقًا في رياضِ حسابِه السريعِ، لا ينتظرُ المستقبلَ كالعوامِّ، بل هو نهرٌ لا دهرٌ، فلا صباحَ عندَ الله ولا مساءَ، ولا ماضٍ ومستقبلٌ وأزلٌ وأبدٌ هناك. فآدمُ السابقُ والدجالُ المسبوقُ لا يكونان، فهذه الرسومُ في منطقةِ العقلِ الجزئيِّ، والروحُ الحيوانيةُ في عالمِ اللا مكانِ واللا زمانِ لا تعرفُ هذه الرسومَ. فهو ابنُ وقتٍ لا يُفهمُ منه إلا نفيُ تفرقةِ الأزمنةِ، كما يُفهمُ من قولِ «الله واحدٌ» نفيُ التعددِ لا حقيقةُ الوحدةِ بيت ٢٧٦٠

M6:2760 — هم بداند هم نداند دل فنش / موم گردد بهر آن مهر آهنش

هم بداند هم نداند دل فنشموم گردد بهر آن مهر آهنش
✦ اعرض هذا البيت بـ العربية

M6:2760

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — من محاضراته المسجلة عن المثنوي

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: دل، با فن و توانایی خود، هم می‌داند و هم نمی‌داند؛ [در برابر آن مهر یا عشق الهی،] آهن وجودش موم می‌گردد. معنا: قلب انسان هم به طور غریزی حقایقی را درک می‌کند و هم گاهی این درک برایش پنهان می‌ماند؛ با این حال، در برابر مهر و عشق الهی، هر سختی و صلابتی در دل به نرمی و تسلیم می‌گراید.

شرح

این بیت، به شیوایی تمام، اوج تناقض و پارادوکس در کارکرد دل انسان را بیان می‌کند. دل، این باطن ژرف وجود ما، یک "فَن" دارد، یک هنر پنهان، یک بینش غریزی که حقایقی را درک می‌کند؛ حقایقی که عقل صِرف از فهم آن عاجز است. اما در عین حال، همین دل می‌تواند "نداند." این ندانستن، لزوماً از جهل نیست، بلکه از آن است که گاه پرده‌ای از قضا، پرده‌ای از تقدیر الهی، بر روی این بینش می‌افتد و آن را مبهم می‌سازد، آن را در هاله‌ای از ابهام نگه می‌دارد. مولانا این نکته را در داستان یعقوب نبی و یوسف توضیح می‌دهد: یعقوب با نور دلش می‌دانست که فرستادن یوسف با برادرانش خطرناک است، اما "قضا در فلسفه بود آن زمان"؛ یعنی تقدیر الهی اقتضا کرد که او در معرض تردید و حیرت فیلسوفانه قرار گیرد و به آن "نشانی" که دلش می‌داد بی‌اعتنا شود. این همان "چشم‌بند" قضا است که حتی بینای راه را نیز به چاه می‌افکند.

پس، "هم بداند هم نداند دل فنش" اشاره به همین وضعیت پارادوکسیکال دل است. دل، سرچشمه شهود است، اما این شهود همیشه صاف و بی‌غبار نیست؛ گاهی تحت تأثیر "یفعل الله ما یشاست"، همان خواست مطلق الهی، دچار حالتی از ابهام می‌شود که در آن، حقیقت هم آشکار است و هم نهان. این نه نفی معرفت قلبی است، بلکه توصیف پیچیدگی آن در مواجهه با ارادهٔ الهی است.

اما نیمهٔ دوم بیت، راه خروج از این تناقض و راه نجات را نشان می‌دهد: "موم گردد بهر آن مهر آهنش." دل انسان، علی‌رغم همهٔ نرمی و لطافتش، می‌تواند سختی‌هایی چون آهن داشته باشد؛ صلابت، لجبازی، تعلقات دنیوی، یا حتی همان مقاومت در برابر تقدیر. اما در برابر "مهر"، این آهن به موم تبدیل می‌شود. "مهر" اینجا دو معنای اصلی دارد: یکی "عشق"، و دیگری "نشان" یا "مُهر" الهی. عشق الهی، چنان نیروی عظیمی است که هر سختی و مقاومتی را در دل ذوب می‌کند و آن را نرم و پذیرا می‌سازد. دیگری، مهر یا نشان الهی، می‌تواند اشاره به همان دست قضا و قدر باشد که بر دل می‌نشیند و آن را مطیع و موم‌صفت می‌کند. در هر دو حالت، دل از حالت مقاومت یا تردید به حالتی از تسلیم و انفعال سازنده درمی‌آید. این نه تسلیمی از روی ضعف، بلکه رهایی از سختی و رسیدن به لطافتی است که قابلیت شکل‌پذیری در دست صانع را به آن می‌بخشد. اینجاست که دل، حتی در "ندانستن" خود، به نهایت معرفت می‌رسد؛ زیرا که در برابر خواست و عشق حق، سر تسلیم فرود آورده و از سختیِ آهنین خود رها گشته است.

نکات کلیدی

  • قلب انسان دارای بصیرت درونی است که فراتر از عقل صِرف عمل می‌کند.
  • معرفت قلبی می‌تواند تحت تأثیر قضا و تقدیر الهی دچار ابهام و پارادوکس شود.
  • حالت "هم بداند هم نداند" اشاره به تناقضی است که در آن حقیقت همزمان آشکار و نهان است.
  • "آهن" قلب نماد سختی، مقاومت یا تعلقات دنیوی است.
  • "مهر" (عشق الهی یا نشان الهی) نیروی دگرگون‌کننده‌ای است که سختی دل را به نرمی (موم) بدل می‌کند.
  • تسلیم و پذیرا شدن در برابر اراده یا عشق الهی، قلب را از تردید رهانیده و آن را به نهایت معرفت می‌رساند.

Sources: d6-s63 · 49:54:00

به زبانِ تو — بلغتك · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.