ديوان شمس› غزل ١١٠٦› بيت ٥ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۱۰۶
- تو مرا از ذوق میگیری گلو تا بنالم گویمت آن جا مگیر
G1106:5
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 راز را اندر میان نه وامگیر·بنده را هر لحظه از بالا مگیر
- 2 تو نکو دانی که هر چیز از کجاست·گر خطاها رفت آن از ما مگیر
- 3 روستایی گر بوم آن توام·روستایی خویش را رستا مگیر
- 4 چون مرا در عشقست ا کردهای·خود مرا شاگرد گیر ستا مگیر
- 5 تو مرا از ذوق میگیری گلو·تا بنالم گویمت آن جا مگیر
- 6 سوی بحرم کش که خاشاک توام·تو مرا خود لایق دریا مگیر
- 7 از الست آمد صلاح الدین تمام·تو ورا ز امروز و از فردا مگیر
ganjoor: sh1106 · public domain