ديوان شمس› غزل ١٢٤٥› بيت ٤ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۴۵
- جان سرگردان که گم شد در بیابان فراق از بیابانها سوی دارالامان آوردمش
G1245:4
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش·و آنک میکرد او کرانه در میان آوردمش
- 2 آنک عشوه کار او بد عشوهای بنمودمش·و آنک از من سر کشیدی کشکشان آوردمش
- 3 آنک هر صبحی تقاضا میکند جان را ز من·از تقاضا بر تقاضا من به جان آوردمش
- 4 جان سرگردان که گم شد در بیابان فراق·از بیابانها سوی دارالامان آوردمش
- 5 گفت جان من مینیایم تا بننمایی نشان·کو نشان کو مهر سلطان من نشان آوردمش
- 6 مهربانی کردن این باشد که بستم دست دزد·دست بسته پیش میر مهربان آوردمش
- 7 چونک یک گوشه ردای مصطفی آمد به دست·آنک بد در قعر دوزخ در جنان آوردمش
ganjoor: sh1245 · public domain