ديوان شمس› غزل ١٧٥٤› بيت ٢ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۵۴
- دو جهان را کند یکی لقمه شعلههایی که در نهان دارم
G1754:2
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 آتشی از تو در دهان دارم·لیک صد مُهر بر زبان دارم
- 2 دو جهان را کند یکی لقمه·شعلههایی که در نهان دارم
- 3 گر جهان جملگی فنا گردد·بیجهان مُلک صد جهان دارم
- 4 کاروانها که بار آن شِکرست·من ز مصر عدم روان دارم
- 5 من ز مستی عشق بیخبرم·که از آن سود یا زیان دارم
- 6 چشم تن بود درفِشان از عشق·تا کنون جان درفشان دارم
- 7 بند خانه نیم که چون عیسی·خانه بر چارُمآسمان دارم
- 8 شکر آن را که جان دهد تن را·گر بشد جان، جانِ جان دارم
- 9 آنچ دادهست شمس تبریزی·ز من آن جو که من همان دارم
ganjoor: sh1754 · public domain