ديوان شمس غزل ١٨١١ بيت ٤ → السابق

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۸۱۱

  1. ای آفتابت دایه‌ای ما در پیت چون سایه‌ای ای دایه بی‌الطاف تو ماندیم تنها نی مکن

G1811:4

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 خوش می گریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن·ای ماه برهم می زنی عهد ثریا نی مکن
  2. 2 تو روز پرنور و لهب ما در پی تو همچو شب·هر جا که منزل می کنی آییم آن جا نی مکن
  3. 3 ای آفتابی در حمل باغ از تو پوشیده حلل·بی تو بماند از عمل در زخم سرما نی مکن
  4. 4 ای آفتابت دایه‌ای ما در پیت چون سایه‌ای·ای دایه بی‌الطاف تو ماندیم تنها نی مکن

ganjoor: sh1811 · public domain