ديوان شمس غزل ١٨٤ بيت ٥ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۸۴

  1. چونک خورشید نمودی رخ خود سجده دادیش چو سایه همه را

G184:5

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 من رسیدم به لب جوی وفا·دیدم آن جا صنمی روح فزا
  2. 2 سپه او همه خورشید‌پرست·همچو خورشید همه بی‌سر و پا
  3. 3 بشنو از آیت قرآن مجید·گر تو باور نکنی قول مرا
  4. 4 إِنِّى وَجَدتُّ ٱمْرَأَةً تَمْلِکُهُمْ·وَأُوتِيَتْ مِن کُلِّ شَىْءٍۢ وَلَهَا
  5. 5 چونک خورشید نمودی رخ خود·سجده دادیش چو سایه همه را
  6. 6 من چو هدهد بپریدم به هوا·تا رسیدم به در شهر سبا

ganjoor: sh184 · public domain