ديوان شمس غزل ١٨٩٢ بيت ٢ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۸۹۲

  1. ای لطف تو را قاعده بر روزه گشایان مانند مسیحا ز فلک مایده دادن

G1892:2

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 هر شب که بود قاعده سفره نهادن·ما را ز خیال تو بود روزه گشادن
  2. 2 ای لطف تو را قاعده بر روزه گشایان·مانند مسیحا ز فلک مایده دادن
  3. 3 چون قوت دل از مطبخ سودای تو باشد·باید به میان رفتن و در لوت فتادن
  4. 4 ما را هم از آن آتش دل آب حیات است·بر آتش دل شاد بسوزیم چو لادن
  5. 5 کار حیوان است نه کار دل و جان است·در خاک بپوسیدن و از خاک بزادن

ganjoor: sh1892 · public domain