ديوان شمس› غزل ١٩٩٨› بيت ١ التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۹۹۸
- به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن به خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن
G1998:1
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن·به خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن
- 2 به خدا چرخ همان دید که من دیدستم·ور نه دیدی ز چه بودیش به سر گردیدن
- 3 گفتم ای نی تو چنین زار چرا می نالی·گفت خوردم دم او شرط بود نالیدن
- 4 گفتم ای ماه نو این جمله گداز تو ز چیست·گفت کاهش دهدم فایده بالیدن
- 5 فایده زفت شدن در کمی و کاستن است·از پی خرج بود مکسبهها ورزیدن
- 6 پر پروانه پی درک تف شمع بود·چونک آن یافت نخواهد پر و دریازیدن
- 7 در فنا جلوه شود فایده هستیها·پس نباید ز بلا گریه و درچغزیدن
- 8 پس خمش باش همیخور ز کمانهاش خدنگ·چون هنر در کمیت خواهد افزاییدن
ganjoor: sh1998 · public domain