ديوان شمس› غزل ٢٣٣٠› بيت ١ التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۳۰
- آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه ای بارخدا بر ما نرمش کن و رحمش ده
G2330:1
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه·ای بارخدا بر ما نرمش کن و رحمش ده
- 2 روزی که نریزد خون رنجیش بدید آمد·جز از جگر عاشق آن رنج نگردد به
- 3 تیر نظرت دیدم جان گفت زهی دولت·پرم چو کمان پرم من از کشش آن زه
- 4 من خاک دژم بودم در کتم عدم بودم·آمد به سر گورم عشقت که هلا برجه
- 5 از بانگ تو برجستم در عهد تو بنشستم·ما را تو تعاهد کن سالار توی در ده
- 6 بیخود بنشین پیشم بیخود کن و بیخویشم·تا هیچ نیندیشم نی از که نی از مه
- 7 بر نطع پیادستم من اسپ نمیخواهم·من مات توام ای شه رخ بر رخ من برنه
- 8 ای یوسف عیسی دم با زر غم و بیزر غم·پیش آر تو جام جم والله که توی سرده
- 9 زان می که از او سینه صافی است چو آیینه·پیش آر و مده وعده بر شنبه و پنجشنبه
ganjoor: sh2330 · public domain