ديوان شمس› غزل ٢٣٣٤› بيت ٨ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۳۴
- صد شکر کند جان چو رهد از تن و صورت ای بیخبر از چاشنی جان جریده
G2334:8
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده·وی رخت از این جای بدان جای کشیده
- 2 ای نرگس چشم و رخ چون لاله کجایی·از گور تو آن نرگس و آن لاله دمیده
- 3 اندر لحد بیدر و بیبام مقیمی·ای بر در و بر بام به صد ناز دویده
- 4 کو شیوه ابروی تو کو غمزه چشمت·ای چشم بد مرگ بدان هر دو رسیده
- 5 ای دست تو بوسه گه لبهای عزیزان·در دست فنا مانده تو با دست بریده
- 6 اینها همه سهل است اگر مرغ ضمیرت·بر چرخ پریده بود و دام دریده
- 7 صورت چه کم آید چه برد جان به سلامت·موزه چه کم آید چو بود پای رهیده
- 8 صد شکر کند جان چو رهد از تن و صورت·ای بیخبر از چاشنی جان جریده
- 9 کو لذت آب و گل و کو آب حیاتی·کو قبه گردونی و کو بام خمیده
- 10 یا رب چه طلسم است کز آن خلد نفوریم·ما در تک این دوزخ امشاج خزیده
- 11 محسود فلک بوده و مسجود ملایک·وز همت ناپاک ز ما دیو رمیده
- 12 باغ آی و ز باران سخن نرگس و گل چین·نرگس ندهد قطره ای از بام چکیده
- 13 بربند دهان از سخن و باده لب نوش·تا قصه کند چشم خمار از ره دیده
ganjoor: sh2334 · public domain