ديوان شمس غزل ٢٣٤ بيت ٢ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۴

  1. مگر ز زهره شنیدی دلا به وقت صبوح که بزم خاص نهادم صلای عیش صلا

G234:2

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 ز جام ساقی باقی چه خورده‌ای تو دلا·که لحظه لحظه برآری ز عربده عللا
  2. 2 مگر ز زهره شنیدی دلا به وقت صبوح·که بزم خاص نهادم صلای عیش صلا
  3. 3 بلا درست بلایش بنوش و دُر می‌بار·چه می‌گریزی آخر گریز توست بلا
  4. 4 پیاله بر کف زاهد ز خلق باکش نیست·میان خلق نشستست در خلاست خلا
  5. 5 زهی پیاله که در چشم سر همی‌ناید·ز دست ساقی معنی تو هم بنوش هلا

ganjoor: sh234 · public domain