ديوان شمس› غزل ٢٣٤٦› بيت ٧ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۴۶
- رها کن حرص را کالفقر فخری چرا می ننگ داری زین نشانه
G2346:7
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 مکن راز مرا ای جان فسانه·شنیدستی مجالس بالامانه
- 2 شنیدستی که الدین النصیحه·نصیحت چیست جستن از میانه
- 3 شنیدستی که الفرقه عذاب·فراقش آتش آمد با زبانه
- 4 چو لا تاسو علی ما فات گفتهست·نمیارزد به رنج دام دانه
- 5 چو فرمودهست حق کالصلح خیر·رها کن ماجرا را ای یگانه
- 6 هلا برجه که ان الله یدعوا·غریبی را رها کن رو به خانه
- 7 رها کن حرص را کالفقر فخری·چرا می ننگ داری زین نشانه
- 8 چو ره بگشاد ابیت عند ربی·چه باشد گر کم آید خشک نانه
- 9 تجلی ربه نی کم ز کوهی·بخوان بر خود مخوان این را فسانه
- 10 خدا با توست حاضر نحن اقرب·در آن زلفی و بیآگه چو شانه
- 11 ولی زان زلف شانه زنده گردد·بخوان قرآن نسوی تا بنانه
- 12 چو گفتهست انصتو ای طوطی جان·بپر خاموش و رو تا آشیانه
ganjoor: sh2346 · public domain