الغزل الكامل ↗

1. 1 ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ای·چون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره‌ای
2. 2 هر طرف آید به دستش بی‌صراحی باده‌ای·هر طرف آید به چشمش دلبری عیاره‌ای
3. 3 دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو برد·جان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیاره‌ای
4. 4 باده دزدید از لبان دلبر من یک صفت·لاجرم در عشق آن لب جان شده میخواره‌ای
5. 5 صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شد·دیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کاره‌ای
6. 6 یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خو·گشت جانم زان صراحی بیخودی خماره‌ای
7. 7 در میان بیخودی تبریز شمس الدین نمود·از پی بیچارگان سوی وصالش چاره‌ای