ديوان شمس غزل ٣٥٠ بيت ٥ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۵۰

  1. مشو نومید از دشنام دلدار که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست

G350:5

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست·به زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست
  2. 2 نبینی نور چون دانی تو کوری·سیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟
  3. 3 قرینِ صد هزاران نقش و معنی·نهان تصریف سلطان وحیدی‌ست
  4. 4 که جنباننده این نقش و معنی‌ست·چو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست
  5. 5 مشو نومید از دشنام دلدار·که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست
  6. 6 که یبقی الحب ما بقی العتاب·که هر نقصی کشاننده مزیدی‌ست
  7. 7 رها کن گفت به از گفت یابی·یقین هر حادثی را خود ندیدی‌ست

ganjoor: sh350 · public domain