ديوان شمس غزل ٤٣٠ بيت ٤ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۴۳۰

  1. من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست دَر میانِ جانِ شیرینِ منست

G430:4

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 گُم شدن در گُم شدن دینِ منست·نیستی در هست آیینِ منست
  2. 2 تا پیاده می‌روم دَر کویِ دوست·سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
  3. 3 چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم·بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
  4. 4 من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست·دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
  5. 5 شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست·«سینِ» دَندان‌هاش «یاسینِ» منست

ganjoor: sh430 · public domain