ديوان شمس› غزل ٤٣٠› بيت ٤ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۴۳۰
- من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
G430:4
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 گُم شدن در گُم شدن دینِ منست·نیستی در هست آیینِ منست
- 2 تا پیاده میروم دَر کویِ دوست·سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
- 3 چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم·بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
- 4 من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست·دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
- 5 شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست·«سینِ» دَندانهاش «یاسینِ» منست
ganjoor: sh430 · public domain