ديوان شمس غزل ٧٩٧ بيت ٦ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۷۹۷

  1. تو رضای دل او جو اگرت دل باید دل او چون طلبد آنک گران جان باشد

G797:6

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 ز اول روز که مخموری مستان باشد·شیخ را ساغر جان در کف دستان باشد
  2. 2 پیش او ذره صفت هر سحری رقص کنیم·این چنین عادت خورشیدپرستان باشد
  3. 3 تا ابد این رخ خورشید سحر در سحرست·تا دل سنگ از او لعل بدخشان باشد
  4. 4 ای صلاح دل و دین تو ز برون جهتی·تا چنین شش جهت از نور تو رخشان باشد
  5. 5 بنده عشق تو در عشق کجا سرد شود·چون صلاح دل و دین آتش سوزان باشد
  6. 6 تو رضای دل او جو اگرت دل باید·دل او چون طلبد آنک گران جان باشد
  7. 7 ای بس ایمان که شود کفر چو با او نبود·ای بسی کفر که از دولتش ایمان باشد
  8. 8 گلخنی را چو ببینی به دل و روی سیاه·هر چه از کان گهر گوید بهتان باشد
  9. 9 شمس تبریز تو سلطان همه خوبانی·هم جمال تو مگر یوسف کنعان باشد

ganjoor: sh797 · public domain