بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

سأل أحدهم عالِمًا عارفًا: إذا بكى أحد بصوتٍ وتأوّه ونوحٍ في الصلاة، فهل تبطل صلاته؟ أجاب: إن اسم ذلك دمع. فماذا رأى ذلك الباكي؟ إن رأى شوقًا إلى الله وبكى أو ندمًا على ذنب، فلن تفسد صلاته بل تكتمل، إذ لا صلاة إلا بحضور القلب. وإن رأى مرض جسد أو فراق ولد، فسدت صلاته، لأن أصل الصلاة ترك الجسد وترك الولد كإبراهيم الذي كان يذبح ولده لأجل إكمال الصلاة، ويسلّم جسده لنار النمرود. وقد أمر المصطفى عليه السلام بهذه الخصال: "فاتبع ملة إبراهيم، لقد كانت لكم أسوة حسنة في إبراهيم"