M5:1417 — گفت ای خاتون احمق این چه بود / گر ترا استاد خود نقشی نمود

این بیت لحظه‌ای است که کنیزک با جسد بانوی خود روبرو می‌شود و علت مرگ فجیع او را درمی‌یابد. داستان دربارهٔ تقلید کورکورانه و سطحی‌نگری است. کنیزک روشی برای ارضای شهوت با خر ابداع کرده بود، اما برای در امان ماندن از خطر، از یک «کدو» برای کنترل اندازهٔ آلت حیوان استفاده می‌کرد. خاتون که مخفیانه شاهد ماجرا بود، فقط ظاهر عمل (لذت) را دید و از جزء حیاتی و محافظ آن (کدو) غافل ماند. او کنیزک را به بهانه‌ای دور فرستاد تا کار او را تقلید کند، اما به دلیل همین ناآگاهی، هلاک شد.

مولانا از این داستان تکان‌دهنده برای بیان یک نکتهٔ مهم عرفانی استفاده می‌کند: بسیاری از سالکان و مدعیان، تنها ظاهر و پوستهٔ رفتار عارفان و پیران طریقت را می‌بینند و تقلید می‌کنند، اما از حکمت درونی، ریاضت‌های پنهان، و شرایطی که آن اعمال را معنادار و ایمن می‌سازد، بی‌خبرند. این «نقش» یا هنری که استاد (کنیزک) به شاگرد (خاتون) نشان داد، کامل بود، اما فهم شاگرد ناقص بود. او «ذکر» را دید اما «آن دگر» (کدو) را ندید. این بیت سرآغاز ملامت کنیزک است که چرا خاتون پیش از آنکه «اوستا» شود، «دکان» باز کرد و با دانشی سطحی، دست به کاری زد که به نابودی‌اش انجامید.