Read› Daftar 1› The harm of people's praise and becoming a spectacle› beyt 1867
M1:1867 — آن اثر هم روزها باقی بوَد / مایهٔ کبر و خِداع جان شود
M1:1867
Meaning · به زبانِ تو — Your language · AI
تأثیر ستایش دیگران، حتی اگر بدانی که از روی طمع است، تا مدتها در جان انسان باقی می‌ماند و باعث ایجاد تکبر و خودفریبی می‌شود.
مولانا در این بخش از مثنوی، خطرات ستایش و تحسین دیگران را برای سالک روشن می‌سازد. او استدلال می‌کند که همان‌طور که اثر یک انتقاد یا دشنام تلخ، حتی اگر بدانی از روی کینه و حسادت است، تا روزها دلت را می‌سوزاند، اثر ستایش شیرین نیز به همان اندازه در جان باقی می‌ماند.
این بیت به طور مشخص بیان می‌کند که تأثیر ستایش، زودگذر نیست. این اثر در درون انسان ته‌نشین می‌شود و به تدریج به «مایه» یا خمیرمایهٔ دو بیماری خطرناک روحی تبدیل می‌گردد: کبر (خود را برتر از دیگران دیدن) و خِداع جان (فریب دادن خود و باور کردن تصویری غیرواقعی از خویشتن). ستایش، نفس انسان را باد می‌کند و او را از دیدن عیب‌های خود کور می‌سازد. در ابیات بعدی، مولانا توضیح می‌دهد که چون ستایش شیرین است، ما متوجه این اثر مخرب و پنهان آن نمی‌شویم، برخلاف انتقاد که به خاطر تلخی‌اش، تأثیر منفی آن را فوراً حس می‌کنیم.
- مایه
- سرچشمه، اصل، اساس، خمیرمایه
- خِداع
- فریب، نیرنگ، گول زدن
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.