M1:1965 — خود ز بیم این دم بی‌منتها / باز خوان فابین ان یحملنها

这句诗节将鲁米正在讨论的“真主的气息”（نفحات حق）与《古兰经》中一个深刻的宇宙事件联系起来。

在前面的诗句中，鲁米描述了这些神圣的“气息”或灵性时刻（دم）如何赐予生命、转化心灵。但在这里，他转向了这股力量令人敬畏的另一面。它不仅是滋养万物的甘霖，更是一股无穷无尽（بی‌منتها）的洪流，其威力足以让整个宇宙战栗。为了让听者理解这种敬畏感，鲁米直接引用了《古兰经》第33章72节的典故。在该节经文中，真主将“信托”（امانت）——通常被诠释为自由意志、理智或神圣知识的重任——呈于诸天、大地和群山，但它们都因畏惧而“拒绝承担”（فابین ان یحملنها）。

鲁米借用这个典故，意在说明：他所说的“真主的气息”正是那份令宇宙都望而却步的“信托”。它不是一种轻松的祝福，而是一种沉重而荣耀的责任。能够感知并迎接这股气息，是人类独有的潜能，但也伴随着巨大的风险与敬畏。这句诗节提醒求道者，当神圣的启迪降临时，不要轻视其分量；它足以让天地为之动容，人更应以谦卑和警醒之心去面对。

مولانا در این بیت به عظمت و سنگینی «نفحات حق» یا همان الهامات و تجلیات معنوی اشاره می‌کند. این نفحات که در ابیات قبل به عنوان نسیم‌های حیات‌بخش الهی توصیف شده‌اند، در عین حال چنان قدرتی دارند که وجودهای عظیم مانند زمین و آسمان نیز یارای تحمل آن را ندارند.

مولانا برای نشان دادن این هیبت، مستقیماً به آیه‌ی ۷۲ سوره‌ی احزاب در قرآن اشاره می‌کند. در آن آیه، خداوند «امانت» خود را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کرد، اما آنها از سنگینی و مسئولیت آن ترسیدند و «از تحملش سر باز زدند» (فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا). مولانا می‌گوید به یاد بیاورید که حتی آن موجودات عظیم نیز از بیم چنین تجلی بی‌انتهایی، از پذیرش آن خودداری کردند. این بیت، پارادوکس رحمت و هیبت الهی را به تصویر می‌کشد: همان نسیمی که برای عارف حیات‌بخش است، برای وجودهای دیگر به دلیل عظمت بی‌کرانش، هراس‌آور است.