M1:1966 — ورنه خود اشفقن منها چون بدی / گرنه از بیمش دل که خون شدی

这句诗紧接着鲁米对神圣“吹拂”（نفحات / nafaḥāt）的描述。这种来自神性的瞬间启迪或恩典，其力量之强大，远非凡俗所能想象。鲁米在前几句诗中已经说明，如果这股气息降临于天地，天地都会因恐惧而消融。为了印证这一点，他引用了《古兰经》中的典故（33:72），即真主将“信托”（الأمانة / al-amānah，常被诠释为自由意志与神圣知识）呈于天地和山岳，但“它们都因畏惧而不肯承担它”（أشفقن منها / ashfaqna minhā）。

本诗句正是对这一引文的直接阐发。第一行“否则，它们怎会‘畏惧承担’？”是一个反问：如果不是因为这股神圣吹拂的威力令人敬畏到了极点，天地山川又为何会拒绝承担那份信托呢？这证明了神圣之风的压倒性力量。

第二行“若非因敬畏，谁的心会化为血水？”则将这种宇宙性的敬畏拉回到个人的心灵层面。“心化为血水”（دل خون شدن）在波斯语中是极度痛苦、悲伤或忧虑的比喻。在此处，它描绘了心灵在遭遇神圣临在时的状态：旧有的自我被彻底瓦解、粉碎，这是一种充满痛苦却又必不可少的转化过程。只有通过这种因敬畏而产生的“心碎”，灵魂才能为接纳神圣的恩典腾出空间。因此，这种“恐惧”并非单纯的害怕，而是一种伴随着爱与渴望的、对神圣威严的深深敬畏（بیم / bīm）。

مولانا در ابیات قبل، از «نفحات» یا دم‌های حیات‌بخش الهی سخن می‌گوید که فرصت‌هایی گذرا برای دریافت فیض معنوی هستند. او عظمت این نفحات را چنان توصیف می‌کند که اگر بر زمین و آسمان فرود آیند، آن‌ها را از ترس آب می‌کند. سپس برای تأیید این سخن، به آیهٔ امانت در قرآن (احزاب، ۷۲) اشاره می‌کند که در آن، آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها از به دوش کشیدن بار امانت الهی سر باز زدند و از آن ترسیدند (فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا).

این بیت، یک استفهام انکاری است و همان ایده را به زبان شعر بازگو می‌کند. مولانا می‌پرسد: «اگر این بار امانت و این نفحهٔ ربانی آن‌قدر سهمگین نبود، پس چرا آسمان‌ها و زمین از آن ترسیدند (اشفقن منها)؟ و اگر از هیبت آن نبود، چرا دل کوه باید از ترس خون می‌شد؟» این پرسش‌ها تأکیدی است بر سنگینی و عظمت مسئولیتی که انسان پذیرفته و بزرگی فیضی که به او عرضه می‌شود. این «ترس» و «خون شدن دل» نشانهٔ درک عظمت آن حقیقت است، حقیقتی که وجودهای عظیم کیهانی تاب تحملش را نداشتند اما روح انسان پذیرای آن شد.