قرائت› دفتر ۱› بخش ۹۸ - در بیان این حدیث کی ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعر ضوا لها› بیت ۲۰۱۲
M1:2012 — این نمک باقیست از میراث او / با توند آن وارثان او بجو
M1:2012
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
آن جوهر معنوی و روحانیت پیامبر اسلام به وارثان معنوی او، یعنی اولیا و عارفان، به ارث رسیده است. این وارثان در هر عصری حضور دارند و برای بهرهمند شدن از این میراث باید آنها را یافت.
مولانا در ابیات قبل، از «نمک» به عنوان استعارهای برای جوهر پاککننده و ماندگارکنندهٔ معنویت استفاده میکند. او این «نمک» را به پیامبر اسلام (ص) نسبت میدهد که هم در ظاهر «ملیح» و جذاب بود و هم سخنانش «بانمک» و پرمغز بود.
این بیت میگوید که آن جوهر روحانی و برکت معنوی پیامبر از بین نرفته، بلکه همچون میراثی گرانبها باقی مانده است. این میراث در دست «وارثان» اوست. این وارثان، فرزندان نسبی او نیستند، بلکه جانشینان معنوی او، یعنی اولیا، عارفان و انسانهای کاملی هستند که در هر دورهای حضور دارند. مولانا تأکید میکند که این وارثان «با تو» هستند، یعنی در همین دنیا و در میان مردم زندگی میکنند، اما یافتنشان نیازمند جستجو و طلب است.
پیام اصلی بیت این است که راه ارتباط با معنویت نبوی بسته نیست. برای چشیدن آن «نمک» و بهره بردن از آن «نفحات ربانی» (که در عنوان این بخش آمده)، باید به سراغ نمایندگان و وارثان حقیقی او در زمان خود رفت. این جستجو، خود بخشی از سلوک معنوی است.
- نمک
- در اینجا استعاره از جوهر معنوی، روحانیت، برکت و حقیقت پاککننده است.
- میراث
- ارث، آنچه از کسی پس از مرگش باقی میماند (در اینجا میراث معنوی).
- با توند
- با تو هستند، در میان شمایند. (شکل کهن «با تو هستند»).
- بجو
- جستجو کن، پیدا کن (فعل امر از مصدر جستن).
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.