M1:2197 — داد حق عمری که هر روزی از آن / کس نداند قیمت آن در جهان

این بیت بخشی از توبه و ندامتِ عمیقِ آن نوازنده‌ی پیر است. او پس از دریافت پیام الهی از طریق عمر، ناگهان به ارزش واقعیِ عمری که خداوند به او عطا کرده بود، پی می‌برد. او درمی‌یابد که هر روزِ زندگی، موهبتی چنان گران‌بهاست که ارزش آن در چهارچوب معیارهای دنیوی نمی‌گنجد و هیچ‌کس قادر به قیمت‌گذاری آن نیست.

این بیت مقدمه‌ای است برای بیان حسرت بزرگ او. در بیت بعدی، مولانا از زبان او می‌گوید که چگونه این سرمایه‌ی بی‌نظیر را لحظه به لحظه صرفِ نواختن آهنگ و نغمه‌های موسیقی (زیر و بم) کرده است. بنابراین، این بیت صرفاً یک گزاره‌ی فلسفی در مورد ارزش عمر نیست، بلکه فریادِ دردناکِ کسی است که به تازگی متوجه شده چه گنج عظیمی را به بیهودگی از دست داده است. این آگاهی، نقطه‌ی عطفِ تحول روحی او و سرآغاز بازگشتش به سوی خداوند است.