M1:2779 — تا برونی جامه‌ها بینی و بس / جامه بیرون کن درآ ای هم‌نفس

مولانا در اینجا از تمثیل حمام استفاده می‌کند. همان‌طور که تصاویر و نقاشی‌های بیرون حمام، خودِ حمام نیستند و تنها نمایی از آن را نشان می‌دهند، صورت‌ها و ظواهر این عالم نیز تنها نمودی از حقیقت باطنی هستند. تا زمانی که انسان بیرون از «حمام حقیقت» ایستاده و به «جامه» یا همان تعلقات جسمانی و دنیوی خود چسبیده است، تنها قادر به دیدن همین نقوش و ظواهر است.

«جامه بیرون کردن» کنایه از رها کردن تعلقات، پیش‌فرض‌ها و حجاب‌هایی است که مانع از درک حقیقت می‌شوند. این جامه‌ها شامل جسم، مقام، ثروت و حتی تصورات ذهنی ماست. مولانا مخاطب خود را «هم‌نفس» می‌خواند و او را صمیمانه دعوت می‌کند که این موانع را کنار بگذارد و به درون، یعنی به عالم معنا و باطن، وارد شود. بیت بعدی این نکته را روشن‌تر می‌کند که با جامهٔ تن، راهی به سوی جان نیست.