M1:2980 — دست او را حق چو دست خویش خواند / تا ید الله فوق ایدیهم براند

مولانا در این بخش از زبان پیامبر (ص) به علی (ع) توصیه می‌کند که برترین راه برای تقرب به خداوند، پناه بردن به «سایهٔ عاقل» یا همان پیر و راهنمای کامل است. این بیت برای تأکید بر جایگاه والای این راهنما و لزوم تسلیم کامل در برابر او آورده شده است.

مصرع اول به این معناست که خداوند دست چنین انسان کاملی را دست خود خوانده است. این اشاره‌ای مستقیم به بیعت رضوان است که در آن، بیعت صحابه با پیامبر اسلام، بیعت با خود خدا تلقی شد. مصرع دوم، آیهٔ ۱۰ سوره فتح (إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ) را نقل می‌کند که می‌فرماید: «همانا کسانی که با تو بیعت می‌کنند، در حقیقت با خدا بیعت می‌کنند؛ دست خدا بالای دست‌های آنان است.»

مولانا با این ارجاع قرآنی، مقام «پیر» را تا مقام نمایندگی تام و تمام الهی بالا می‌برد. همانطور که در ابیات قبل، مرید را به تسلیم محض در برابر پیر (همچون موسی در برابر خضر) فراخوانده بود، در این بیت دلیل این تسلیم را بیان می‌کند: دست پیر و قدرتی که او بر مرید اعمال می‌کند، از خود او نیست، بلکه تجلی قدرت و ارادهٔ الهی است. بنابراین، هرگونه سرپیچی از دستورات او، حتی اگر ظاهراً غیرمنطقی باشند (مانند سوراخ کردن کشتی یا کشتن کودک)، در واقع مخالفت با خواست خداوند است.