M1:402 — چونک نور صبحدم سَر بر زند / کرکس زرّین گردون پر زند

مولانا په دې بیت کې د خوب له عالمه د ویښتابه نړۍ ته د انسان راستنېدل انځوروي. د شپې په جریان کې، لکه څنګه چې په مخکینیو بیتونو کې ویل شوي، روحونه د جسم له بنده ازاد او د دنیا له غمونو او فکرونو څخه خلاص وي. دا حالت یو ډول لنډمهاله مرګ ته ورته دی.

خو کله چې سهار راشي او د لمر وړانګې راڅرګندې شي (چونک نور صبحدم سر بر زند)، دا د ویښتابه نښه ده. مولانا لمر ته د «زرین کرګس» نوم ورکوي. دا یو ډېر ځانګړی انځور دی. لکه څنګه چې کرګس (یو ډول غوښه خوړونکی مرغه) پر مړیو راټولیږي، همداسې لمر هم پر هغو «مړو» یا ویده بدنونو راڅرګندیږي او هغوی بېرته د ژوند او دنیوي چارو ډګر ته راکاږي. د لمر زرین رنګ د هغه د ښکلا او ځواک نښه ده، خو د کرګس په توګه یې یادول دې ته اشاره کوي چې دا ویښتیا روحونه بېرته د مادي نړۍ «بند» ته راولي.

په صوفیانه لیدلوري کې، خوب د روحاني ازادۍ او له حق سره د نږدېوالي یو فرصت دی، په داسې حال کې چې د ورځې ویښتیا انسان بېرته د نفس او دنیا په جنجالونو کې ښکېلوي. نو د سهار ختل هم د نوي ژوند پیل دی او هم له هغه روحاني ارام څخه د بېلېدو اعلان دی چې په خوب کې ترلاسه شوی و.

这节诗是鲁米对“睡眠”与“觉醒”之隐喻的延续。在前文中，他将睡眠比作灵魂从身体的牢笼中暂时解脱，进入一个超越感官世界的“无名草原”。

此处的“晨曦之光”（نور صبحدم）即是太阳的升起。太阳的出现，被描绘成一只“天空的金鹫”（کرکس زرّین گردون）——这是一个生动而古老的波斯诗歌意象，将光芒万丈的太阳比作一只金色的巨鸟，它的振翅高飞驱散了夜的黑暗。这只金鹫的飞翔，象征着感官世界的回归和日常意识的苏醒。

在苏菲思想的脉络中，这个自然现象被赋予了更深的灵性含义。正如下一节诗所言，黎明就像天使伊斯拉菲（اسرافیل）吹响号角，将沉睡的灵魂从“彼岸”召回，重新注入各自的肉身之中。因此，这不仅仅是每日的日出，更是神圣力量的展现——它将自由的灵魂重新“束缚”于身体，以便在白日继续尘世的劳作与体验。这个意象也为鲁米接下来感叹凡人无法像“洞中人”（اصحاب کهف）那样长久地安住于灵性世界埋下了伏笔。

این بیت در ادامهٔ توصیف حالت خواب و بی‌خبری شبانه است. مولانا خواب را به حالتی عارفانه تشبیه می‌کند که در آن روح از قید و بندهای دنیوی و سود و زیان آزاد است و در «صحرای بی‌چون» به پرواز درمی‌آید. اما این آزادی موقتی است.

با طلوع آفتاب که در اینجا به «کرکس زرین گردون» تشبیه شده، این حالت به پایان می‌رسد. همانطور که با دمیدن سپیده‌دم، روز آغاز می‌شود و فعالیت‌های دنیوی از سر گرفته می‌شود، روح نیز از آن عالم بی‌خبری و آسودگی به جهان هشیاری و تن بازگردانده می‌شود. این بیداری، بازگشتی به «دام» دنیا و رویارویی با مسئولیت‌ها و حسابرسی‌هاست که در بیت قبل با عبارت «داد و داور» به آن اشاره شد. بنابراین، طلوع خورشید نماد نیرویی است که ما را از عالم غیب و استراحت روحانی به صحنهٔ زندگی مادی فرامی‌خواند.