M1:465 — هر فَریقی مَر امیری را تبع / بنده گشته میر‌ِ خود را از طمع

این بیت بخشی از داستان وزیر حیله‌گر پادشاه جهود است که قصد داشت مسیحیان را گمراه کند. مولانا در اینجا وضعیت جامعهٔ مسیحی آن زمان را توصیف می‌کند که به دوازده قبیله یا گروه (سبط) تقسیم شده بودند و هر گروه رهبر یا امیر خود را داشت.

نکتهٔ اصلی بیت در کلمهٔ «طمع» نهفته است. این پیروی کورکورانه از رهبران، نه از سر ایمان و حقیقت‌جویی، بلکه به دلیل حرص و امید به کسب منافع مادی و دنیوی بود. مردم به جای پیروی از حقیقت عیسی، بنده و غلام امیران خود شده بودند، زیرا گمان می‌کردند از این طریق به خواسته‌هایشان می‌رسند. این «طمع» همان نقطه ضعفی است که در ادامهٔ داستان، وزیر مکار از آن برای به فساد کشاندن کل جامعه استفاده می‌کند. مولانا نشان می‌دهد که چگونه وابستگی به منافع دنیوی، جامعه را از درون تهی و در برابر فریب و گمراهی آسیب‌پذیر می‌سازد.