M1:555 — مکر دیگر آن وزیر از خود ببست / وعظ را بگذاشت و در خلوت نشست

این بیت، نقطهٔ عطفی در داستان وزیر مکار است که خود را یک زاهد مسیحی جا زده تا ایمان پیروان این دین را از درون نابود کند. او پس از جلب اعتماد مردم از طریق موعظه‌های آتشین، اکنون مرحلهٔ دوم نقشهٔ خود را اجرا می‌کند.

حیلهٔ جدید او، «خلوت‌نشینی» است. خلوت و چله‌نشینی در سنت عرفانی، عملی برای تزکیه نفس و نزدیکی به خداوند است و در چشم عوام، نشانهٔ رسیدن به مقامات بالای معنوی است. وزیر با تقلید از این عمل، خود را در جایگاه یک عارف بزرگ قرار می‌دهد. او موعظه را که ابزار ارتباط مستقیم با مردم بود، رها می‌کند تا با ایجاد «فاصله» و «فراق»، عطش و وابستگی مریدانش را چندین برابر کند. این یک تکنیک روانشناختی دقیق برای تشدید نیاز و فرمانبرداری در پیروان است. در واقع، او از مقدس‌ترین ابزارهای معنوی، برای پیشبرد نامقدس‌ترین اهداف خود بهره می‌برد.