M1:568 — می‌دهد دل مر ترا کین بی‌دلان / بی تو گردند آخر از بی‌حاصلان

این بیت بخشی از استغاثه و التماس مریدانی است که فریب وزیر مکار را خورده‌اند. وزیر برای اجرای نقشهٔ خود مبنی بر گمراه کردن آنان، به بهانهٔ فرمان الهی در غاری معتکف شده و خود را از ایشان پنهان کرده است. مریدان که عمیقاً به او وابسته شده‌اند، در اطراف غار جمع شده و با زاری از او می‌خواهند که بازگردد.

در این بیت، آنان مستقیماً احساسات و وجدان او را هدف قرار می‌دهند. با به کار بردن عبارت «می‌دهد دل مر ترا»، می‌پرسند که آیا قلب تو راضی می‌شود و به تو اجازه می‌دهد که چنین سرنوشت تلخی را برای ما رقم بزنی؟ خود را «بی‌دلان» می‌خوانند، یعنی کسانی که دل خود را به تو باخته‌اند و اکنون بی‌اختیار و عاشق‌اند. نهایت نگرانی خود را نیز با عبارت «بی‌حاصلان» بیان می‌کنند؛ یعنی اگر تو نباشی، تمام زندگی و تلاش معنوی ما بی‌ثمر و پوچ خواهد شد و به هیچ نتیجه‌ای نخواهیم رسید. این کلام، اوج وابستگی عاطفی و معنوی مریدان به شیخی را نشان می‌دهد که در واقع دامی برای نابودی آنان پهن کرده است.