M1:569 — جمله در خشکی چو ماهی می‌طپند / آب را بگشا ز جو بر دار بند

این بیت، اوج استیصال و التماس مریدانی را به تصویر می‌کشد که فریب وزیر مکار را خورده‌اند. آنها غیبت او را به خشکی و کلام و حضورش را به «آب حیات» تشبیه می‌کنند. این تصویرسازی در ادبیات عرفانی بسیار رایج است: سالک بدون راهنمایی مرشد یا بدون فیض الهی، مانند ماهی است که از دریا جدا افتاده و در خشکی در حال تپیدن و جان دادن است. «آب» نماد معرفت، هدایت، و ارتباط معنوی است و «جوی» کانال رسیدن این فیض است. «بند» نیز همان مانعی است که وزیر با انزوا و دوری گزیدن خود ایجاد کرده است.

مریدان با این تشبیه، نهایت وابستگی و نیاز خود را به وزیر ابراز می‌کنند و از او می‌خواهند که «سد» این جدایی را بردارد تا «آب» معرفت او دوباره در زندگی‌شان جاری شود. آنها نمی‌دانند که این «خشکی» و تشنگی، خود بخشی از نقشه‌ی وزیر برای به انحراف کشاندن آنهاست و او هیچ آبی برای عرضه ندارد.