M2:1229 — ره گذریانش ملامت‌گر شدند / پس بگفتندش بکن این را نکند

이 시구는 루미가 들려주는 한 이야기의 시작 부분에 해당합니다. 어떤 사람이 공공 도로 한가운데에 가시나무 덤불을 심습니다. 당연히 지나가는 사람들은 불편을 겪고, 그에게 덤불을 뽑아내라고 요구합니다. 그러나 그는 그들의 말을 무시합니다.

이 이야기는 단순한 일화가 아니라, 우리 안에 있는 나쁜 습관이나 성격적 결함(예: 분노, 탐욕, 게으름)에 대한 강력한 비유입니다. 이 ‘가시나무’는 처음에는 작고 사소해 보일 수 있습니다. 주변 사람들이나 자신의 양심이 그것을 제거하라고 경고하지만, 우리는 “나중에 하지”라며 미룹니다. 이 시구는 바로 그 첫 번째 경고와 그것을 무시하는 태만을 포착하고 있습니다.

루미는 이 이야기를 통해 영적, 윤리적 태만의 위험성을 경고합니다. 악의 뿌리는 작을 때 뽑아내기 쉽습니다. 그러나 미루고 방치하면, 가시나무가 점점 더 강하게 뿌리내리고 커져 제거하기 어려워지는 것처럼(이어지는 시구들의 내용), 우리의 나쁜 습관도 시간이 갈수록 우리 자신을 더 깊이 장악하게 됩니다. 반면 그것을 제거해야 할 우리 자신은 나이가 들고 의지력이 약해져 결국 손을 쓸 수 없는 지경에 이르게 됩니다. 따라서 이 시구는 문제의 초기에 행동해야 한다는, 영적 실천의 시급성을 강조하는 이야기의 발단입니다.

Este verso establece el conflicto inicial en la parábola del espino. El hombre que ha plantado el arbusto en medio del camino —una metáfora de un mal hábito o un rasgo de carácter dañino— recibe las primeras advertencias. No provienen de una autoridad, sino de la gente común, de sus iguales, aquellos que sufren las consecuencias directas de su negligencia.

La reacción del hombre es la inacción. Su negativa a arrancar el espino representa la resistencia inicial a corregir nuestras propias faltas. A menudo, cuando se nos señala un defecto por primera vez, lo ignoramos o lo minimizamos, sin darnos cuenta de que, como el espino, crecerá con el tiempo. Rumi muestra que la primera etapa del problema no es la falta de conciencia (pues la gente se lo dice claramente), sino la falta de voluntad y la procrastinación. Este es el primer paso en el camino que lleva a que un pequeño problema se convierta en una fuerza arraigada y difícil de vencer.

این بیت، آغاز واکنش مردم به کار نسنجیده‌ی مردی است که بوته‌ی خاری در راه عمومی کاشته است. مولانا با این داستان، تمثیلی از «نفس اماره» یا عادت‌های بد و گناهان کوچک می‌سازد. در ابتدا، این خاربن (گناه) کوچک و قابل کندن است. دیگران (وجدان، دوستان خیرخواه، پیامبران) به انسان هشدار می‌دهند که این «خار» را از مسیر زندگی خود و دیگران بردارد.

واکنش مرد در این بیت، یعنی «نکند» (نکندن بوته)، نشان‌دهنده‌ی اهمال و به تعویق انداختن توبه و اصلاح است. او هشدارها را نادیده می‌گیرد. در ابیات بعدی، مولانا نشان می‌دهد که این بوته‌ی خار کوچک، با گذشت زمان، به درختی تنومند و ریشه‌دار تبدیل می‌شود که کندن آن روزبه‌روز دشوارتر و خود فرد نیز پیرتر و ناتوان‌تر می‌شود. بنابراین، این بیت نقطه‌ی شروع غفلتی است که عواقب سنگینی در پی دارد و تأکید مولانا بر ضرورت اقدام فوری برای اصلاح نفس است.