Read› Daftar 2› The governor orders that man to uproot the thorny bush he planted on the path› beyt 1319
M2:1319 — هیچ انگوری دگر غوره نشد / هیچ میوهٔ پخته با کوره نشد
M2:1319
Meaning · به زبانِ تو — Your language · AI
Una vez que se ha alcanzado la madurez espiritual, la transformación es irreversible; no hay regresión a un estado de inmadurez.
Este verso utiliza dos metáforas agrícolas para ilustrar un principio central en el camino sufí: la irreversibilidad de la verdadera transformación espiritual. Rumi lo sitúa dentro de una discusión sobre el paso de ser un buscador sincero (mukhlis) a ser alguien purificado por Dios (mukhlas). Alcanzar este último estado, el de la «cocción» o madurez espiritual, es definitivo.
La primera imagen es la de la uva. Una vez que ha madurado en la vid, no puede volver a su estado anterior, agrio e inmaduro (ghūrah). La segunda imagen es la de un fruto que ya ha sido cocido; no puede «des-cocerse» ni volver al calor del horno para un proceso que ya ha concluido. Ambas imágenes refuerzan la idea de que el progreso espiritual auténtico, una vez completado, es un cambio de estado permanente. Es un punto de no retorno, una entrada en un «lugar de seguridad» (maqām-i amn) donde la volatilidad del ego inmaduro ya no representa una amenaza. El alma ha sido fundamentalmente alterada, como el hierro que se convierte en un espejo pulido o el trigo que se convierte en pan.
- غوره
- Agraz; uva agria o inmadura. Se utiliza metafóricamente para referirse a un estado de inmadurez espiritual o crudeza.
- پخته
- Cocido, maduro. En la terminología sufí, se refiere a una persona que ha alcanzado la madurez espiritual a través de la experiencia y la aniquilación del ego, en contraste con el «crudo» (*khām*).
- کوره
- Horno, fragua. En este contexto, simboliza el proceso de prueba y purificación espiritual, el «calor» de la disciplina y el amor divino que transforma al buscador.
این بیت تأکید می‌کند که رشد و کمال معنوی، یک تحول بی‌بازگشت است؛ همان‌طور که میوه‌ی رسیده دوباره نارس نمی‌شود، انسان به کمال رسیده نیز به نقص و خامی باز نمی‌گردد.
مولانا در این بخش از مثنوی، تفاوت میان سالکِ در راه (مُخلِص) و انسانِ به مقصد رسیده (مُخلَص) را شرح می‌دهد. سالکِ در راه، همواره در معرض خطر و لغزش است، اما آنکه به دست خداوند «خالص» شده و به کمال رسیده، به مقام امن و ثبات دست یافته است.
این بیت، برای روشن کردن این مفهوم از دو تمثیل طبیعی و آشنا استفاده می‌کند. همان‌طور که در عالم طبیعت، فرایند رسیدن یک‌طرفه است — انگور پس از شیرین شدن دیگر به ترشی و خامیِ غوره باز نمی‌گردد و میوه‌ی پخته به حالت نارس برنمی‌گردد — تحول روحانی نیز چنین است. وقتی روح انسان در آتش عشق الهی «پخته» شد و از خودیِ خود رها گشت، به ثباتی می‌رسد که دیگر دستخوش تغییر و بازگشت (تَغیُّر) نیست. این حالت، همان «مقام امن» است که در آن، فرد از وسوسه‌ها و خطرات راه رهایی یافته است.
بنابراین، این بیت دعوتی است به سوی «پخته شدن» و عبور از خامی‌ها، تا انسان به مرتبه‌ای از کمال برسد که در آن، هویت معنوی او تثبیت شده و از تزلزل و دگرگونی در امان باشد. این تحول، یک دگرگونی ذاتی و بی‌بازگشت است.
- غوره
- انگور نارس و ترش
- کوره
- در اینجا به معنی خام، نارس، ناپخته
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.