M2:1725 — این نمط بیهوده می‌گفت آن شبان / گفت موسی با کی است این ای فلان

این بیت نقطهٔ عطف داستان و لحظهٔ برخورد دو جهان‌بینی متفاوت است. از یک سو، چوپانی قرار دارد که با زبانی ساده و سرشار از صمیمیت، عشقی خام و انسانی را نثار خداوند می‌کند. او خدا را موجودی نیازمند تصور می‌کند تا بتواند به او خدمت کند. از سوی دیگر، موسی کلیم‌الله، پیامبر شریعت و نمایندهٔ عقلانیت دینی، قرار دارد.

مولانا با عبارت «بیهوده می‌گفت» کلام چوپان را از دیدگاه ظاهری و شریعت‌مدار موسی توصیف می‌کند. از منظر موسی، این حرف‌ها پوچ و حتی کفرآمیز است. سؤال او، «با کی است این؟»، صرفاً یک پرسش ساده نیست، بلکه آمیزه‌ای از حیرت، انکار و سرزنش است. او نمی‌تواند تصور کند که کسی осман چنین کلمات نامناسبی با خداوند یکتا سخن بگوید. این بیت، صحنه را برای تقابل اصلی داستان آماده می‌کند: جدال میان عشق بی‌قاعده و آداب‌دانی شریعت، که در نهایت مولانا نشان خواهد داد هر دو، راه‌هایی به سوی یک حقیقت هستند، اما راه دل، نزد خداوند مقبول‌تر است.