M2:1724 — ای فدای تو همه بزهای من / ای بیادت هیهی و هیهای من

این بیت در میانهٔ مناجات چوپانی ساده‌دل با خداوند قرار دارد. او پیش از این، عشق خود را با پیشنهاد خدمت‌های جسمانی و مادی به خدا ابراز کرده است؛ کارهایی مانند شانه کردن مو، شستن لباس و بوسیدن دست و پای خدا. این خدمات، گرچه از دیدگاه کلامی و الهیات رسمی «کفرآمیز» به نظر می‌رسند، اما در واقع تنها راهی هستند که شبان برای بیان نهایت محبت و صمیمیت خود می‌شناسد. او با زبان و تصاویری سخن می‌گوید که از زندگی روزمره‌اش برآمده است.

در این بیت، او به اوج این ابراز عشق می‌رسد و دو چیز را فدای معشوق می‌کند: دارایی و هستی خود. «همه بزهای من» نماد تمام سرمایه و مایملک مادی اوست. او حاضر است عزیزترین داشته‌هایش را در راه معبود قربانی کند. بخش دوم، «هیهی و هیهای من»، به آواها و فریادهایی اشاره دارد که او برای راندن و هدایت گله سر می‌دهد. این صداها عصارهٔ کار، هویت و جوهر زندگی یک چوپان است. وقتی می‌گوید این فریادها نیز به یاد توست، در واقع اعلام می‌کند که تمام وجود و جوهرهٔ کار و زندگی‌اش وقف یاد معشوق است و از او جدا نیست.

مولانا با این تصویر، عشق خالص و بی‌واسطه‌ای را به نمایش می‌گذارد که در قید آداب و الفاظ نیست. این عشق، گرچه در ظاهر خام و «اشتباه» است، اما در باطن آنچنان صداقتی دارد که به گفتهٔ خود مولانا در ابیات بعدی، نزد خداوند از صدها عبادت عالمانه و آداب‌دانانه مقبول‌تر است. این بیت مقدمه‌ای است برای درسی بزرگ‌تر که خداوند بعداً به موسی می‌دهد: «ما برون را ننگریم و قال را / ما درون را بنگریم و حال را».