M3:205 — آن کشیدن زیر لب آواز را / یاد کردن مبدأ و آغاز را

این بیت در ادامهٔ توصیف «خواندنِ با درد» می‌آید که مولانا آن را نشانهٔ دلدادگی و عشق حقیقی می‌داند. در مقابل، خواندنِ بی‌درد و از سر عادت، سرد و بی‌روح است. مولانا حالت آن نیایشگرِ دردمند را به تصویر می‌کشد:

• «کشیدن زیر لب آواز را»: این عبارت به معنای فریاد زدن نیست، بلکه به زمزمه‌ای آرام، درونی و پیوسته اشاره دارد. گویی درد و نیاز آن‌چنان عمیق است که به شکل ناله‌ای آهسته و کش‌دار از جان برمی‌آید. این تصویر، اوج خلوص و شکسته‌دلی بنده را نشان می‌دهد که بدون ریا و تظاهر، با معبود خود راز و نیاز می‌کند.

• «یاد کردن مبدأ و آغاز را»: این نیایشِ برخاسته از درد، صرفاً یک درخواست عادی نیست، بلکه یک حرکت وجودی برای بازگشت به اصل است. درد، حجاب‌ها را کنار می‌زند و انسان را به یاد «مبدأ» و «آغاز» خود می‌اندازد؛ یعنی به یاد خداوندی که سرچشمهٔ هستی اوست. این یادآوری، خودِ نیایش است و انسان را از غفلت دنیوی رها کرده و به اصل خویش متصل می‌کند. در واقع، درد عاملی می‌شود تا انسان از امور سطحی فراتر رفته و به عمیق‌ترین پرسش وجودی خود، یعنی ارتباطش با خالق، بپردازد.