M3:2403 — نامه و باران و نور از روزنم / می‌فتد در خانه‌ام از معدنم

این بیت در ادامهٔ توصیف حال معنوی حضرت داوود در هنگام نماز است. او توضیح می‌دهد که چگونه از طریق ارتباط مستقیم با خداوند، به حقیقت امور آگاه می‌شود. «خانه» در اینجا استعاره از وجود و قلب سالک است و «روزن» یا پنجره، همان «روزن جان» است که در بیت قبل به آن اشاره شد؛ یعنی راه ارتباطی مستقیم و بی‌واسطه با عالم غیب.

مولانا سه جلوه از فیض الهی را نام می‌برد که از این پنجره وارد می‌شوند: * نامه: پیام و وحی الهی که دانش و فرمان خداوند را به همراه دارد. * باران: نماد رحمت و لطف فراگیر خداوند که وجود خشکیده را زنده و باطراوت می‌کند. * نور: نماد معرفت، بصیرت و آگاهی که تاریکی‌های جهل و تردید را از میان برمی‌دارد.

نکتهٔ کلیدی در کلمهٔ «معدنم» (از معدن من) نهفته است. این فیض‌ها از منبعی بیگانه نمی‌آیند، بلکه از سرچشمهٔ اصلی و حقیقیِ خودِ داوود، یعنی از همان حقیقتی که روح او جزئی از آن است، جاری می‌شوند. این بیانگر وحدت عمیق میان سالک و مبدأ هستی است؛ گویی این پنجره، خانهٔ وجود را به اصل و ریشهٔ خود متصل می‌کند.