M5:1410 — مرغ اندر دام دانه کی خورد / دانه چون زهرست در دام ار چرد

این بیت در ادامهٔ داستان کنیزک و خاتون و در میانهٔ تمثیل «پرنده و دام» آمده است. مولانا لذت‌های دنیوی را به «دانه» و دنیا را به «دام» تشبیه می‌کند. پرنده‌ای که هوشیار است، می‌داند که دانه‌ای که در تله قرار دارد، طعمه‌ای برای به هلاکت انداختن اوست و در حقیقت، زهر است نه غذا. اما پرندهٔ غافل، تنها دانه را می‌بیند و به دام می‌افتد.

در این داستان، خاتون همان «مرغ غافل» است که ظاهر عمل کنیزک (لذت‌جویی از خر) را دید اما از «دقیقهٔ کدو» که شرط سلامت و مهار آن لذت بود، غافل ماند. او به محض اینکه خود را در موقعیت لذت قرار داد، در واقع در «دام» افتاد. از آن لحظه به بعد، خود آن لذت (دانه) که به دنبالش بود، برایش حکم زهر را پیدا کرد و او را به کشتن داد.

نکتهٔ عرفانی این است که دانش و معرفت ناقص، از جهل خطرناک‌تر است. خاتون با دیدن ظاهر کار، خود را دانا پنداشت و بی‌نیاز از راهنمایی «استاد» (کنیزک) دید. همین غرور و دانش ناتمام، او را کور کرد و باعث شد که حقیقت زهرآگین بودنِ آن لذتِ کنترل‌نشده را نبیند. انسانی که در دام نفس و شهوت گرفتار است، دیگر نمی‌تواند از نعمت‌ها بهرهٔ واقعی ببرد، زیرا هر قدمی که برمی‌دارد او را به نابودی نزدیک‌تر می‌کند.