M1:774 — از سرِ کُه سیل‌های تیزرو / وز تن ما جانِ عشق آمیزرو

Ovaj stih koristi snažnu prirodnu sliku kako bi objasnio duhovnu istinu. Rumija upravo prethodno podsjetio da se sve što dolazi iz mora na kraju vraća u more (M1:773). Sada on to poredi sa dušom.

Kao što se kiša i snijeg skupljaju na vrhovima planina i potom, kao nezaustavljive bujice, silaze i teku nazad ka svom izvoru, okeanu, tako i ljudska duša, koja je božanskog porijekla, teži da se vrati svom Izvoru. Međutim, ne vraća se svaka duša. Samo duša koja je „prožeta ljubavlju“ (ʿishq-āmīz), ona koja je primila božansku svjetlost, osjeća tu neodoljivu privlačnost.

Tijelo je ovdje prikazano kao planina — privremeno boravište iz kojeg duša, poput bujice, započinje svoje putovanje kući. Sila koja pokreće ovu bujicu nije ništa drugo do ljubav, koja joj daje i smjer i brzinu. Stih je dio šireg razmatranja o razlici između vanjske forme (koju predstavlja jevrejski kralj u priči) i unutrašnje, duhovne stvarnosti (koju predstavljaju istinski vjernici).