M1:810 — خلقْ خود را بعد از آن بی‌خویشتن / می‌فکندند اندر آتش مرد و زن

Syair ini adalah titik puncak dari kisah seorang raja Yahudi yang mencoba memaksa kaum beriman untuk menyembah berhala atau dibakar. Ketika seorang ibu ragu-ragu, bayinya secara ajaib berbicara dari dalam api, meyakinkannya bahwa api itu sebenarnya adalah rahmat Tuhan dan taman surgawi. Kesaksian yang luar biasa ini—sebuah bukti nyata dari kuasa ilahi—memicu gelombang ekstasi spiritual (ḥāl) di antara orang banyak.

Istilah kunci di sini adalah bī-khwishtan (hilang kendali atau 'tanpa diri'). Ini bukan tindakan bunuh diri yang putus asa, melainkan sebuah penyerahan diri yang penuh kegembiraan. Iman mereka telah beralih dari keyakinan abstrak menjadi kepastian yang membara. Mereka tidak lagi melihat api sebagai ancaman, tetapi sebagai gerbang menuju hadirat Tuhan, sebuah 'perjamuan' yang disiapkan oleh Sang Raja sejati, seperti yang dikatakan sang bayi beberapa bait sebelumnya. Rumi menggambarkan bagaimana cinta dan keyakinan sejati dapat menaklukkan ketakutan paling mendasar, yaitu ketakutan akan kematian, dan mengubah apa yang tampak sebagai kehancuran menjadi sebuah penyatuan yang penuh kebahagiaan.

Dieser Vers beschreibt den Wendepunkt in der Geschichte des jüdischen Königs, der die Gläubigen verfolgt. Zuvor wurden die Menschen gewaltsam ins Feuer gestoßen. Doch nachdem ein Säugling aus den Flammen heraus spricht und bezeugt, dass das Feuer in Wahrheit ein Garten göttlicher Gnade ist, verwandelt sich die Szene.

Die Angst weicht einer ekstatischen Sehnsucht (ʿishq). Die Menschen sind nun „von sich selbst entzückt“ (bī-khwishtan), was einen Zustand der Selbstvergessenheit und der völligen Absorption im Göttlichen beschreibt. Sie handeln nicht mehr aus Zwang, sondern aus einem inneren Antrieb, einer unwiderstehlichen Anziehungskraft. Das Feuer ist nicht länger ein Ort der Vernichtung, sondern der Vereinigung und der höchsten Wahrheit, wie es für die „Nachtfalter“ (parvāneh) ist, die sich ins Licht der Kerze stürzen.

Rumi zeigt hier, wie ein authentischer Beweis des Glaubens (das Wunder des Kindes) die äußere Unterdrückung machtlos macht. Die kollektive Bewegung ins Feuer wird zu einem Akt freudiger Hingabe, bei dem Männer und Frauen gleichermaßen teilhaben und die weltliche Identität im Streben nach dem Göttlichen aufgeben.

Ovaj stih opisuje vrhunac priče o židovskom kralju koji je progonio vjernike. Nakon što je jedno dojenče čudesno progovorilo iz vatre, pozivajući sve da uđu jer vatra nije kazna već božanska milost, narod je doživio preobražaj. Njihov strah je nestao, zamijenjen ekstatičnom vjerom.

Izraz bī-khwīshtan (doslovno "bez sebe") ključan je. On ne označava ludilo, već stanje u kojem ego i lični interes nestaju pred duhovnom istinom. Ljudi se više ne bacaju u vatru iz poslušnosti ili straha, već iz čiste ljubavi i čežnje, privučeni božanskom ljepotom koja im je otkrivena. Njihov čin nije samoubistvo, već svjesno uništenje niže prirode (fanā) kako bi se postiglo sjedinjenje s Vječnim. Rumi prikazuje kako istinski poziv od Boga nadjačava sve svjetovne kalkulacije i instinkt za samoodržanjem, pretvarajući čin uništenja u čin najviše afirmacije vjere.