Čitaj› Knjiga 1› Usta čovjeka koji se podrugljivo izrugivao imenu Muhammeda, neka je mir i blagoslov na njega, ostaju kriva› Bejt 825
M1:825 — آخر هر گریه آخِر خندهایست / مردِ آخر بین، مبارک بندهایست
M1:825
Značenje · به زبانِ تو — Tvoj jezik · AI
Ovaj stih tvrdi da je svaka tuga koja vodi ka Bogu na kraju uzrok radosti, te da je mudar i sretan onaj ko se usredotoči na taj konačni, pozitivni ishod, a ne na trenutnu bol.
Rumi ovaj stih smješta u priču o čovjeku koji se rugao Poslaniku Muhammedu, zbog čega su mu se usta iskrivila. Nakon što se pokajao u suzama, bio je izliječen. Rumi koristi ovaj događaj da objasni jednu temeljnu duhovnu istinu: kada nas Bog želi pomilovati, On u naša srca usadi osjećaj kajanja i žalosti (zārī).
Plač o kojem se ovdje govori nije obična tuga, već plač pokajanja i čežnje za Bogom. Takve suze, poput kiše, pročišćavaju dušu i pripremaju tlo za rast Božije milosti. Stoga, kaže Rumi, "na kraju svakog plača smijeh je na koncu". Trenutna bol pokajanja je samo uvod u vječnu radost oprosta i blizine s Bogom.
Druga polovina stiha hvali "čovjeka koji vidi kraj" (mard-e ākhir-bīn). To je osoba koja posjeduje duhovnu pronicljivost i ne sudi o stvarima na osnovu njihovog vanjskog izgleda ili trenutnog stanja. Dok drugi vide samo suze i patnju, on vidi konačni ishod — smijeh, milost i duhovni procvat. Takav rob je "blagoslovljen" jer razumije Božiji plan i zna da je privremena gorčina lijek koji vodi ka vječnoj slasti.
- آخر بین
- Doslovno "onaj koji vidi kraj/konac". Označava osobu koja je dalekovidna, mudra i pronicljiva, koja razumije konačne posljedice djela i događaja, a ne samo njihovu trenutnu pojavnost.
- مبارک
- Blagoslovljen, sretan, čestit, povoljan. Riječ arapskog porijekla (od korijena B-R-K, što znači blagoslov) koja implicira božansku naklonost i dobrotu.
هر اندوه و زاری در راه خدا، در نهایت به شادی و گشایش میانجامد و انسان خوشاقبال کسی است که به این نتیجهی نهایی چشم دوخته است، نه به سختیهای موقت.
این بیت یک اصل مهم عرفانی را بیان میکند: غم و اندوهی که در مسیر معنوی تجربه میشود، مقدمهی شادی و رحمت الهی است. مولانا در ابیات قبل توضیح میدهد که وقتی خداوند اراده کند به بندهای لطف کند، او را به «زاری» و گریستن در درگاهش متمایل میسازد. این گریه، نشانهی نیاز و شکستگی دل است که کلید دریافت رحمت الهی است.
بیت حاضر این ایده را به یک قانون کلی تبدیل میکند: «پایان هر گریه، خندهای است». این گریه صرفاً یک غم دنیوی نیست، بلکه اشک توبه، نیاز و اشتیاق به درگاه خداوند است. چنین اشکی، بذر شادیهای پایدار معنوی را در دل میکارد.
در مصرع دوم، مولانا «مرد آخر بین» را میستاید. این فرد کسی است که اسیر لحظهی حال و سختیهای آن نمیشود. او با بصیرت خود میداند که این دوران اندوه، گذراست و نتیجهی آن، وصال و خرسندی خواهد بود. او به وعدهی الهی ایمان دارد و به همین دلیل، سختیها را با امید تحمل میکند. چنین بندهای «مبارک» یا خوشعاقبت است، زیرا نگاهش به مقصد است، نه به دشواریهای راه.
- آخر بین
- عاقبتنگر، دوراندیش، کسی که به نتیجه و پایان کارها توجه دارد
- مبارک
- خجسته، خوشیمن، خوشاقبال، بابرکت
- بنده
- بنده خدا، انسان سالک
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.