M1:857 — باد آتش می‌شود از امر حق / هر دو سرمست آمدند از خمرِ حق

Ovaj stih je ključna tačka u Rumijevom objašnjenju uzročnosti. On tvrdi da ono što mi doživljavamo kao prirodne zakone i nepromjenjive elemente – poput vjetra koji raspiruje vatru – zapravo su samo drugostepeni uzroci (اسباب, asbāb). Iznad njih stoji Prvi Uzrok, Bog, čija naredba (امر, amr) može u trenutku promijeniti njihovu prirodu.

Metafora "vina Istine" (خمرِ حق, khamr-e Ḥaqq) je od suštinskog značaja. Ona prikazuje cjelokupnu tvorevinu, uključujući i naizgled nežive elemente poput vjetra i vatre, ne kao beživotne mehanizme, već kao bića koja su "pijana" ili potpuno prožeta božanskom voljom. U tom stanju duhovne opijenosti, oni gube vlastitu volju i postaju savršeni provodnici Njegove namjere. Stoga, vjetar može postati vatra, ili, kako Rumi kasnije navodi, može poštedjeti vjernike dok uništava nevjernike (kao u priči o narodu 'Ad), jer ne djeluje po vlastitom nahođenju, već po direktivi Onoga koji ga je stvorio.

Rumijeva poenta je da ograničavanje na posmatranje samo fizičkih uzroka vodi u zabludu. Istinska spoznaja leži u viđenju božanske ruke koja upravlja svim uzrocima, čineći da se čuda dešavaju i da se poredak prirode mijenja u skladu s višom svrhom.