M1:31 — چون نباشد عشق را پروای او / او چو مرغی ماند بی‌ پَرْ وایِ او

Ovaj bejt pruža izuzetno snažnu sliku egzistencijalne ovisnosti zaljubljenog o Voljenom. Mevlana ovdje opisuje stanje zaljubljenika o kojem Voljeni nema perva (brige) – to jest, nema ni pažnje, ni staranja, ni podrške. U takvom hipotetičkom scenariju, zaljubljeni je poput ptice koja je izgubila svoja krila: nesposoban za kretanje, let ili samostalan život. Ovaj uzvik "teško li se njemu stalo" (vaj-e u) jeste jadikovka onoga čije postojanje i polet u potpunosti duguju milosti Voljenog i koji bi se bez nje pretvorio u čisto nepostojanje.

Ovaj stih se izravno nadovezuje na prethodni, gdje je rečeno: "Sve je Voljeni, a zaljubljeni tek koprena; živ je Voljeni, a zaljubljeni je sjena." Tu je Mevlana opisao odnos zaljubljenog prema Voljenom kao odnos "koprene" ili "mrtve tvari" čiji život i prisutnost izviru isključivo iz života i prisutnosti Voljenog. Ovaj bejt (M1:31) tu ontološku ovisnost pojašnjava opipljivijom i upozoravajućom metaforom: ptica bez krila i bez brige, kojoj ostaje samo jadikovka.

Ključ za razumijevanje ovog bejta leži u uvjetnoj frazi "kad ne mari" (čun nabašed). Mevlana ovdje postavlja hipotezu, a ne tvrdi da je to stvarna činjenica. On slika zastrašujuću mogućnost da bude napušten od brige Voljenog kako bi naglasio životnu važnost te brige. Štaviše, već u sljedećem bejtu (M1:32), Mevlana nas uvjerava da je svjetlost njegovog Prijatelja s njim: "Kako da budem svjestan onog ispred i iza, / kad svjetlosti Prijatelja moga nije ispred i iza?" Dakle, ovaj uzvik "teško li se njemu stalo" više je strah i upozorenje nego stvarno stanje u kojem se Mevlana nalazi.

Este verso apresenta uma imagem poderosa da dependência existencial do amante em relação ao Amado. Rumi descreve aqui o estado de um amante de quem o Amado não tem parvā — isto é, a quem não dedica atenção, cuidado ou amparo. Nesse cenário hipotético, o amante é comparado a uma ave que perdeu as asas: incapaz de se mover, de voar ou de ter vida autónoma. O lamento («ai») do amante é o de alguém cuja própria existência e dinamismo provêm da graça do Amado e que, sem ela, se dissolveria no puro não-ser.

Este dístico é uma continuação direta do anterior, que afirmava: «Tudo é o Amado, e o amante, um véu; / vivo está o Amado, e o amante, um morto». Ali, Rumi descreve a relação do amante com o Amado como a de uma mera «cortina» ou um «ser morto», cuja vida e presença derivam unicamente do Amado. Este verso (M1:31) ilumina essa dependência ontológica com uma metáfora mais palpável e admoestadora: uma ave sem asas e desamparada, para quem apenas resta o lamento.

Um ponto crucial para a compreensão do verso reside na expressão condicional «Se... não tiver» (chun nabāshad). Rumi está a levantar uma hipótese, não a declarar uma realidade absoluta. Ele pinta a perspetiva aterradora de ser abandonado pelo cuidado do Amado para enfatizar a importância vital desse parvā. De facto, no verso seguinte (M1:32), Rumi assegura-nos que a luz do seu Amigo está com ele. Portanto, este «ai» é mais um temor e um aviso do que um estado real para o próprio Rumi.

No sistema de pensamento de Rumi, o amante, no amor, nega o seu próprio livre-arbítrio e independência. A sua existência está inteiramente entregue ao Amado. Se este cuidado e graça do Amado estivessem ausentes, o amante ficaria privado até mesmo dessa «negação do livre-arbítrio» e entrega, pois nada restaria para ser entregue. É aqui que reside a diferença entre a separação (judā'ī) e a solidão (tanhā'ī). A separação implica a ausência física do Amado, mas com a esperança de que o seu cuidado persiste. Já a «solidão» e este «ai» hipotético descrevem um estado em que até o cuidado desapareceu, e o amante está totalmente abandonado — uma condição que não tem lugar na cosmovisão de Rumi e que é mencionada apenas para ilustrar a profundidade da dependência do amante.

Ce distique offre une image saisissante de la dépendance existentielle de l'amant envers le Bien-Aimé. Rumi y décrit la condition d'un amant dont le Bien-Aimé n'a nulle « sollicitude » (parvā), c'est-à-dire ni attention, ni soin, ni soutien. Dans une telle hypothèse, l'amant est semblable à un oiseau qui aurait perdu ses ailes : incapable de se mouvoir, de voler, de vivre de façon autonome. Ce « malheur » qui frappe l'amant est la lamentation de celui dont l'être même et le dynamisme découlent de la grâce du Bien-Aimé, et qui, sans elle, se dissoudrait dans le pur néant.

Ce vers prolonge directement la pensée du précédent : « Le Bien-Aimé est tout, l'amant un simple voile ; le Bien-Aimé est vivant, et l'amant est mort. » (M1:30). L'amant n'est qu'un réceptacle dont la vie et la présence émanent entièrement du Bien-Aimé. Le verset M1:31 éclaire cette dépendance ontologique par une métaphore plus tangible et plus alarmante : un oiseau privé d'ailes et de soin, auquel il ne reste que le malheur.

La clé pour comprendre ce vers réside dans la tournure conditionnelle, « Quand... n'a nul » (چون نباشد). Rumi pose ici une hypothèse, et non une réalité absolue. Il dépeint la perspective terrifiante d'être abandonné par le soin du Bien-Aimé afin de souligner l'importance vitale de cette sollicitude. D'ailleurs, dès le verset suivant (M1:32), Rumi nous rassure sur le fait que la lumière de son Ami est bien avec lui. Ce « malheur » est donc davantage une crainte et un avertissement qu'un état de fait pour Rumi lui-même.

Dans le système de pensée de Rumi, l'amant, par amour, nie sa propre volonté et son indépendance. Son existence est entièrement suspendue au Bien-Aimé. Si cette sollicitude venait à manquer, l'amant serait privé même de cette capacité à s'abandonner, car il ne resterait plus rien à offrir. C'est là toute la différence entre la séparation (judā'ī), qui implique une absence physique mais conserve l'espoir d'une attention persistante, et la solitude (tanhā'ī), où même la sollicitude a disparu. Cette dernière condition, celle d'un abandon total, n'a pas sa place dans la vision du monde de Rumi ; elle n'est évoquée que pour illustrer la profondeur absolue de la dépendance de l'amant.

Этот стих рисует предельно ясную картину экзистенциальной зависимости влюблённого от Возлюбленного. Здесь Руми описывает состояние того, о ком Возлюбленный не проявляет «заботы» (парва), то есть не оказывает ни внимания, ни опеки, ни поддержки. При таком гипотетическом условии влюблённый уподобляется птице, лишившейся крыльев: он не способен двигаться, летать и жить самостоятельно. Этот «вопль» влюблённого — это вопль того, чьё существование и жизненная сила целиком обязаны милости другого, а без неё он обращается в чистое небытие.

Этот бейт, без сомнения, продолжает мысль предыдущего: «Всё есть Возлюбленный, а влюблённый — лишь завеса; жив Возлюбленный, а влюблённый — мертвец». Там Руми описывал влюблённого как простую «завесу» или «мёртвую совокупность», чья жизнь и присутствие проистекают исключительно от Возлюбленного. Данный стих (M1:31) проясняет эту онтологическую зависимость с помощью более осязаемой и предостерегающей метафоры: птицы без заботы и без крыльев, которой остаётся лишь восклицать «увы!».

Ключ к пониманию стиха — в условной фразе «Коль... нет» (чун набашад). Руми выдвигает гипотезу, а не констатирует непреложную реальность. Он изображает ужасающую перспективу быть покинутым заботой Возлюбленного, чтобы подчеркнуть её жизненную важность. Более того, в следующем же бейте (M1:32) Руми уверяет нас, что свет его Друга пребывает с ним: «Как мне хранить сознанье, если света Друга нет / ни предо мной, ни позади меня?». Таким образом, это «горе» — скорее страх и предупреждение, чем действительное состояние самого Руми.

В системе мысли Руми влюблённый в акте любви отрицает собственную волю и независимость. Он подобен «трупу в руках омывающего», и его существование полностью вверено Возлюбленному. Если бы эта забота и милость отсутствовали, влюблённый лишился бы даже самой возможности этого «отрицания воли» и предания себя, ибо не осталось бы ничего, что можно было бы предать. Это и есть разница между разлукой (с надеждой на воссоединение) и одиночеством (полным пренебрежением). Последнее, состояние абсолютной покинутости, отвергается в мировоззрении Руми и упоминается лишь для того, чтобы показать всю глубину зависимости влюблённого.

此詩節以極其肯定的意象，描繪了戀人（āshiq）在存有上對愛人（ma'shūq）的全然依賴。魯米在此描述了一種境況：愛人對戀人毫無「關懷」（parvā）——亦即，沒有關注、沒有照料、沒有扶持。在這種假設下，戀人便如同一隻失去翅膀的鳥，無法行動、無法飛翔、無法獨立生存。戀人的這聲「哀哉」（vāy），是一個人的哀嘆，他的存有與活力，全然歸功於另一位的恩典，一旦失去，便化為純粹的虛無。

這節詩無疑是前一節詩的延伸：「萬物皆是愛人，戀人僅為帷幕；愛人是生者，戀人是死物。」魯米在那裡將戀人與愛人的關係比作一道「帷幕」或一具「死物」，其生命與臨在，完全源於愛人。本詩節（M1:31）則以一個更具體、更警世的隱喻，闡明了這種存有論上的依賴關係：一隻無人關懷、無翼可飛的鳥，留給牠的只剩下一聲「哀哉」。

理解此詩節的關鍵在於「若無」（chun nabāshad）這個條件句。魯米在此提出的是一個假設，而非絕對的現實。他描繪了被愛人拋棄、失去其關懷的可怕情景，旨在強調那份「關懷」至關重要的意義。事實上，在緊接的下一節詩（M1:32）中，魯米便向我們確認，他友人的光芒與他同在：「若無我友之光在我前後，我如何能保有前瞻後顧的意識？」因此，這聲「哀哉」與其說是魯米自身的真實狀態，不如說是一種憂懼與警示。

在魯米思想體系中，戀人在愛中否定了自身的自由意志與獨立性。他如同「洗濯者手中的屍體」，其存有完全繫於愛人。倘若愛人的這份「關懷」與恩典不復存在，戀人甚至連這份「意志的否定」與臣服都將失去，因為已無可臣服之物。這正是「分離」（judā'ī）與「孤獨」（tanhā'ī）之間的區別。「分離」意指愛人肉身的缺席，但仍懷有其關懷與眷顧尚存的希望；而此處假設的「孤獨」與「哀哉」，則是連「關懷」也已遠去，戀人被徹底遺棄的境地——這種情境在魯米的思想流派中並無立足之地，提及它，僅是為了描繪戀人依賴之深切。

Este verso presenta una imagen contundente de la dependencia existencial del amante hacia el Amado. Rumi describe el estado de un amante a quien el Amado no le presta «parvā» (cuidado), es decir, ni atención, ni protección, ni apoyo. En tal escenario hipotético, el amante es como un pájaro que ha perdido sus alas: incapaz de moverse, volar o tener vida independiente. Este «¡ay!» del amante es el lamento de quien debe su existencia y dinamismo a la gracia del otro y que, sin ella, se disolvería en la pura nada.

Este dístico es una continuación directa del anterior: «El Amado lo es todo, el amante un velo; / vivo está el Amado, el amante un muerto». Allí, Rumi describe la relación del amante con el Amado como la de una mera «cortina» o un «conjunto muerto» cuya vida emana únicamente del Amado. Este verso (M1:31) ilumina esa dependencia ontológica con una metáfora más palpable y aleccionadora: un pájaro sin alas y sin amparo, para quien solo queda el lamento.

Un punto crucial para entender el verso es la frase condicional «Si no vela...» (چون نباشد). Rumi plantea una hipótesis, no una realidad absoluta. Pinta la aterradora posibilidad de ser abandonado por el cuidado del Amado para enfatizar la importancia vital de ese parvā. De hecho, en el verso siguiente, Rumi nos asegura que la luz de su Amigo está con él. Por lo tanto, este «¡ay!» es más un temor y una advertencia que un estado real para el propio Rumi.

En el sistema de pensamiento de Rumi, el amante anula su propio albedrío e independencia en el Amor. Es como un «cadáver en manos del amortajador», y su existencia queda enteramente en manos del Amado. Si este cuidado y gracia del Amado faltaran, el amante se vería privado incluso de esta «negación del albedrío», pues ya no quedaría nada que entregar. Es la diferencia entre la separación (judā'ī), que implica una ausencia física pero con la esperanza de que el cuidado persiste, y la soledad (tanhā'ī) de este «¡ay!» hipotético, donde también el cuidado ha desaparecido y el amante está completamente abandonado, una condición que no tiene cabida en la cosmovisión de Rumi y que solo se menciona para ilustrar la profunda dependencia del amante.

此詩節以一個極其果斷的意象，描繪了戀人對「被愛者」在存在層面上的依賴。魯米在此描述了一種情境：戀人得不到「被愛者」的「關懷」（波斯語：پروا，parvā）——既無關注，也無照料與扶持。在這種假設下，戀人就像一隻失去翅膀的鳥，無法行動，無法飛翔，無法獨立生存。戀人的這聲「哀哉」，是一個人的哀嘆，他的整個存在與活力，皆源於另一位的恩典，一旦失去，便化為純粹的虛無。

這節詩無疑是前一節詩的延伸：「被愛者即一切，戀人僅為帷幕；被愛者是生者，戀人是死物。」在那裡，魯米將戀人與被愛者的關係，比作一道「帷幕」或一具「死物」，其生命與臨在，完全源自被愛者。而本詩節（M1:31）則用一個更具體、更警世的隱喻闡明了這種本體論上的依賴：一隻無人關懷、無翼可飛的鳥，留給牠的只剩一聲「哀哉」。

理解此詩節的關鍵在於「若是」（波斯語：چون نباشد）這個條件句。魯米在此提出的是一個假設，而非既定事實。他描繪了被「被愛者」的關懷所拋棄的可怕前景，是為了凸顯這份「關懷」至關重要的意義。事實上，在緊接著的下一節詩中（M1:32），魯米便向我們確認，「被愛者」的光芒與他同在：「若無我友之光在我前後，我如何能有前後之辨？」因此，這聲「哀哉」與其說是魯米自身的真實處境，不如說是一種憂懼與警示。

在魯米思想體系中，戀人在愛中否定了自身的意志與獨立。他如同「殯儀師手中的屍體」，其存在完全交付於「被愛者」。倘若沒有這份關懷與恩典，戀人甚至連這份「意志的否定」與臣服都將失去，因為已無可臣服之物。這正是「分離」與「孤獨」的區別所在。「分離」意指「被愛者」肉身的缺席，但仍懷有其關懷與眷顧尚存的希望。而此處假設的「孤獨」與「哀哉」，則是連關懷都已遠去，戀人被徹底遺棄的境地——這種情境在魯米的世界觀中並無立足之地，提及它，僅僅是為了描繪戀人依賴之深。

Dieser Vers zeichnet ein eindringliches Bild von der existenziellen Abhängigkeit des Liebenden vom Geliebten. Rumi beschreibt hier den Zustand eines Liebenden, dem der Geliebte keine parvā (Fürsorge) schenkt – also keine Aufmerksamkeit, keine Obhut, keine Unterstützung. In einem solchen hypothetischen Szenario wird der Liebende mit einem Vogel verglichen, der seine Flügel verloren hat: unfähig zur Bewegung, zum Flug, zu einem eigenständigen Leben. Dieses „Weh“ des Liebenden ist die Klage dessen, dessen Existenz und Dynamik gänzlich von der Gnade des Geliebten abhängen und der ohne sie zu reinem Nichts zerfallen würde.

Dieser Vers ist eine direkte Fortsetzung des vorhergehenden: „Der Geliebte ist alles, der Liebende nur ein Schleier; der Geliebte ist lebendig, der Liebende tot.“ Dort beschrieb Rumi die Beziehung des Liebenden zum Geliebten als die eines bloßen „Schleiers“ oder einer „toten Hülle“, deren Leben und Gegenwart allein vom Geliebten herrühren. Der vorliegende Vers (M1:31) verdeutlicht diese ontologische Abhängigkeit mit einer greifbareren und warnenderen Metapher: ein Vogel ohne Fürsorge und ohne Flügel, dem nur das „Weh“ bleibt.

Ein entscheidender Punkt zum Verständnis ist die bedingende Formulierung „Wenn ... nicht“. Rumi stellt eine Hypothese auf, keine absolute Realität. Er malt die schreckliche Aussicht aus, von der Fürsorge des Geliebten verlassen zu werden, um die lebenswichtige Bedeutung dieser parvā zu betonen. Tatsächlich versichert uns Rumi im nächsten Vers (M1:32), dass das Licht seines Geliebten bei ihm ist. Somit ist dieses „Weh“ eher eine Furcht und eine Warnung als ein tatsächlicher Zustand für Rumi selbst.

In Rumis Denksystem verneint der Liebende in der Liebe seinen eigenen freien Willen und seine Unabhängigkeit. Er ist wie ein „Leichnam in den Händen des Leichenwäschers“, seine Existenz ist vollständig an den Geliebten gebunden. Gäbe es diese Fürsorge des Geliebten nicht, wäre der Liebende selbst dieser Hingabe beraubt, da nichts mehr übrig bliebe, was hingegeben werden könnte. Dies verdeutlicht den Unterschied zwischen judā'ī (Trennung) und tanhā'ī (Einsamkeit). Trennung bedeutet die Abwesenheit des Geliebten, aber mit der Hoffnung, dass seine Fürsorge weiterbesteht. Die hier beschriebene hypothetische Einsamkeit hingegen ist ein Zustand, in dem auch die Fürsorge verschwunden ist und der Liebende völlig verlassen ist – ein Zustand, der in Rumis Weltanschauung keinen Platz hat und nur erwähnt wird, um die Tiefe der Abhängigkeit des Liebenden zu veranschaulichen.

This couplet presents a stark image of the lover's absolute existential dependence on the Beloved. Rumi describes the state of a lover for whom the Beloved has no parvā—no attention, no care, no support. In this hypothetical scenario, the lover becomes like a bird that has lost its wings, rendered incapable of movement, flight, or independent life. The final cry, "woe to him," is the lament of one whose very being is owed to the Beloved's grace and who, without it, would dissolve into nothingness.

The verse builds directly on the previous one (M1:30), which states, "The Beloved is all, the lover a mere veil; the Beloved is living, the lover dead." This couplet makes that ontological dependence more tangible and urgent through the metaphor of the wingless bird. The Persian text contains a powerful pun, breaking the word parvā (care, concern) into par (wing) and vāy (woe), reinforcing the idea that a lack of divine care results in both powerlessness and sorrow.

Crucially, Rumi frames this as a conditional hypothesis ("When Love no longer has..."), not as a statement of fact. He paints a terrifying picture of abandonment to emphasize how vital the Beloved's care is. In the very next verse, he reassures the reader that the Beloved's light is indeed present. Therefore, this "woe" is more of a cautionary fear than a description of Rumi's own state. It serves to illustrate the profound depth of the lover's surrender, where even the ability to exist is a gift from the Beloved.

يقدم هذا البيت صورة قاطعة للارتباط الوجودي التام للعاشق بالمعشوق. يصف مولانا هنا حال عاشقٍ لا يُبدي المعشوق له «پروا» (parvā)، أي لا التفات ولا رعاية ولا دعم. وفي هذا الافتراض، يكون العاشق كطير فقد جناحيه؛ عاجزًا عن الحركة والطيران والحياة المستقلة. هذا الويل الذي يصيب العاشق هو ويل من يرى وجوده وديناميكيته مدينين لعناية الآخر، وبدونها يتحول إلى عدم محض.

يأتي هذا البيت، بلا شك، امتدادًا للبيت السابق الذي قال فيه مولانا: «جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای / زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای» (المعشوق هو الكل، والعاشق حجاب؛ المعشوق حي، والعاشق ميت). هناك، وصف مولانا علاقة العاشق بالمعشوق بأنها مجرد «حجاب» أو «مجموعة ميتة» تستمد حياتها ووجودها من حياة المعشوق ووجوده. ويوضح هذا البيت (M1:31) ذلك الاعتماد الوجودي باستعارة أكثر واقعية وتحذيرًا: طائر بلا أجنحة، بلا رعاية، لا يبقى له إلا «الويل».

النقطة الأساسية في فهم هذا البيت هي عبارة «چون نباشد» (إن لم يكن). مولانا هنا يطرح فرضًا، لا حقيقة قطعية. إنه يصور الخطر المروع للتخلي عن رعاية المعشوق وعنايته، ليؤكد على الأهمية الحيوية لهذه الرعاية. في الواقع، يؤكد مولانا لنا في البيت التالي (M1:32) أن نور حبيبه معه: «من چگونه هوش دارم پیش و پس / چون نباشد نور یارم پیش و پس؟» (كيف أحافظ على وعيي، إذا لم يكن نور حبيبي أمامي وخلفي؟). إذن، هذا «الويل» هو بالأحرى خوف وتحذير، وليس حالة قائمة لمولانا نفسه. إنه يعبر عن «نقد حال» (naqd-i ḥāl) لنفسه، لكن هذا النقد يشمل أيضًا فرضية وجودية حاسمة.

في منظومة مولانا الفكرية، ينكر العاشق في العشق إرادته واستقلاله. إنه كـ«ميت في يد الغسال»، ووجوده كله مرهون بالمعشوق. فإذا غابت هذه الرعاية والعناية من المعشوق، حُرم العاشق حتى من هذا «نفي الاختيار» والاستسلام، لأنه لن يبقى شيء ليستسلم. هذا هو الفرق الذي نميزه بين «الفرقة» (judā'ī) و«الوحدة» (tanhā'ī). فالفرقة تعني غياب الحضور المادي للمعشوق، ولكن مع الأمل في أن المعشوق لا يزال يبدي رعايته وعنايته. أما «الوحدة» وهذا «الويل» الافتراضي، فهو عندما ترحل الرعاية أيضًا، ويُترك العاشق تمامًا؛ وهو أمر لا مكان له في مدرسة مولانا الفكرية، وقد ذُكر فقط لتصوير عمق اعتماد العاشق.

این بیت تصویری بسیار قاطع از وابستگی وجودی عاشق به معشوق ارائه می‌دهد. مولانا در اینجا حال عاشقی را توصیف می‌کند که معشوق از او «پروا» ندارد، یعنی نه التفاتی، نه مراقبتی و نه حمایتی. در چنین فرضی، عاشق همچون پرنده‌ای است که پرهای خود را از دست داده باشد؛ ناتوان از حرکت، پرواز، و حیات مستقل. این «وای» عاشق، وای کسی است که هستی و پویایی خود را مدیون عنایت دیگری می‌داند و بدون آن، به یک عدم محض بدل می‌شود.

این بیت، بی‌شک، در امتداد بیت پیشین می‌آید که فرمود: «جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای / زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای». در آنجا، مولانا نسبت عاشق را به معشوق، همچون «پرده‌ای» یا «مجموعه‌ای مرده» توصیف کرد که حیات و حضورش از حیات و حضور معشوق نشأت می‌گیرد. این بیت (M1:31) آن وابستگی هستی‌شناسانه را با استعاره‌ای ملموس‌تر و هشداردهنده‌تر روشن می‌کند: پرنده‌ای بی‌بال و پر که تنها «وای» برایش می‌ماند.

نکته کلیدی در فهم این بیت، «چون نباشد» است. مولانا در اینجا یک فرض را مطرح می‌کند، نه یک واقعیت قطعی را. او خطر هولناک رها شدن از پروا و عنایت معشوق را به تصویر می‌کشد تا اهمیت حیاتی این پروا را گوشزد کند. در واقع، مولانا در بیت بعدی (M1:32) خود به ما اطمینان می‌دهد که نور یارش با او هست: «من چگونه هوش دارم پیش و پس / چون نباشد نور یارم پیش و پس؟». پس، این «وای» بیشتر یک بیم و هشدار است تا یک وضعیت موجود برای خود مولانا. او در حال بیان «نقد حال» خویش است، اما این نقد حال شامل یک فرض حیاتی نیز می‌شود.

در منظومه فکری مولانا، عاشق در عشق از خود اختیار و استقلال را نفی می‌کند. او چون «مرده‌ای در دستان غسال» است و وجودش تماماً در گرو معشوق قرار می‌گیرد. اگر این پروا و عنایت معشوق نباشد، عاشق حتی از همین «نفی اختیار» و تسلیم نیز بی‌بهره می‌ماند، چرا که دیگر چیزی برای تسلیم کردن باقی نیست. این همان تفاوتی است که بین «جدایی» و «تنهایی» قائل می‌شویم. جدایی به معنای فقدان حضور فیزیکی معشوق است، اما با این امید که معشوق هنوز پروا و عنایت خود را دارد. اما «تنهایی» و این «وای» فرضی، آنجایی است که پروا نیز رخت بربسته و عاشق به کلی رها شده است؛ که این در مکتب مولانا جایی ندارد و صرفاً برای ترسیم عمق وابستگی عاشق ذکر شده است.