M1:332 — گفت استاد: آن، دو شیشه نیست، رو / اَحوَلی بگذار و افزون‌ْبین مشو

Dieser Vers ist das Herzstück einer kurzen Parabel, die Rumi verwendet, um eine tiefere spirituelle Blindheit zu veranschaulichen. Die Geschichte handelt von einem jüdischen König, der aus fanatischem Eifer Christen verfolgt. Rumi bezeichnet diesen König als aḥwal – schielend –, weil er die Propheten Moses und Jesus als zwei getrennte, gegensätzliche Realitäten betrachtet, obwohl sie für Rumi aus derselben göttlichen Quelle stammen und im Wesentlichen eins sind.

Um diesen Punkt zu verdeutlichen, erzählt Rumi von einem Meister, der seinen schielenden Schüler bittet, eine Glasflasche zu holen. Der Schüler sieht zwei Flaschen und fragt, welche er bringen soll. Die Antwort des Meisters in diesem Vers – „Es sind nicht zwei Flaschen ... Lass ab vom Schielen“ – ist eine direkte Anweisung, die verzerrte Wahrnehmung zu korrigieren und die eine, zugrundeliegende Realität zu erkennen.

Die Parabel löst sich auf, als der Meister den Schüler anweist, eine der (scheinbaren) Flaschen zu zerbrechen. Als der Schüler dies tut, verschwinden beide aus seinem Blickfeld, was beweist, dass es von Anfang an nur eine gab. Rumi erklärt dann, dass Zorn, Begierde und Eigennutz (gharaẓ) die Seele schielen lassen und die Fähigkeit des Menschen beeinträchtigen, die Wahrheit klar zu sehen. Der Hass des Königs hat seine Wahrnehmung so verzerrt, dass er die Einheit hinter der Vielfalt nicht mehr erkennen kann und so zu einem Mörder von Gläubigen wird.

This couplet is the core of a parable illustrating spiritual blindness. Rumi has just introduced a tyrannical king who persecutes Christians, describing him as spiritually “cross-eyed” (aḥwal) because he sees the unified prophetic message of Moses and Jesus as two warring factions. To explain this state, Rumi tells the story of a master and his literally cross-eyed apprentice.

The apprentice, sent to fetch a single glass bottle, sees two and asks for clarification. In this verse, the master issues a sharp command: the problem is not with the object, but with the apprentice's perception. He must abandon his “cross-eyedness” (aḥwalī) and his tendency to see more than what is truly there (afzūn-bīn).

The story serves as a diagnosis for the king's bigotry and, by extension, for all forms of prejudice. Rumi argues that egotistical desire, anger, and vested interest (gharaẓ) distort human perception, making us see division and multiplicity where there is underlying unity. The master's instruction is a call to correct one's inner vision before passing judgment on the external world.

这句诗出自鲁米讲述的一个小寓言，用以说明偏见如何扭曲人的感知。故事中，一个师傅让一个患有斜视（波斯语：احول，ahwal）的学生去拿一个瓶子。学生因为斜视，看到了两个瓶子，便问师傅该拿哪一个。

这句诗便是师傅的回答。他直截了当地指出问题的根源不在于瓶子，而在于学生的视觉。“别再斜视，莫要看见虚妄的增多”这句话，既是字面上的指示，也是一个深刻的灵性教诲。它告诫我们，许多我们视为对立或繁多的事物（如不同宗教的先知、不同的真理路径），实际上在根本上是统一的。我们之所以看到分裂和冲突，是因为我们的“灵性斜视”——即被愤怒、欲望、偏执等情绪所扭曲的内在眼光。

鲁米借此寓言批判故事中那位因宗教偏执而迫害基督徒的犹太国王。国王就像这个斜视的学生，无法看到摩西与耶稣精神内核的统一性，反而将他们视为两个相互对立的源头，从而犯下暴行。因此，师傅的话语超越了简单的故事层面，成为一个普遍的警示：若想看清实相，必须先治愈内心的偏见。

این بیت بخشی از یک تمثیل کوتاه در دل داستان اصلی است. مولانا برای توضیح اینکه چگونه تعصب و خشم، حقیقت را در نظر انسان واژگون می‌کند، ماجرای استادی را تعریف می‌کند که شاگردی لوچ و دوبین (احول) دارد. استاد از او می‌خواهد که بطری شیشه‌ای را از اتاق بیاورد. شاگرد دو بطری می‌بیند و می‌پرسد کدام را بیاورد.

در این بیت، استاد با قاطعیت پاسخ می‌دهد که فقط یک بطری وجود دارد و مشکل از چشم شاگرد است، نه از واقعیت. عبارت «احولی بگذار و افزون‌بین مشو» یک دستور مستقیم برای ترک خطای ادراک است. این خطا صرفاً یک مشکل جسمی نیست، بلکه نمادی از یک بیماری روحی است. مولانا بلافاصله توضیح می‌دهد که خشم، شهوت، و هر نوع منفعت‌طلبی و پیش‌داوری (که در داستان اصلی، تعصب کورکورانه پادشاه یهودی است) انسان را «احول» می‌کند و باعث می‌شود وحدت حقیقت را به صورت کثرت و تضاد ببیند. همان‌طور که پادشاه، حقیقت واحد دین الهی را به صورت دو دین متخاصم یهودیت و مسیحیت می‌دید و به همین دلیل دست به کشتار می‌زد.