Lesen› Buch 1› Die Christen folgen dem Wesir› Vers 391
M1:391 — چون عنایاتت بود با ما مقیم / کی بود بیمی از آن دزد لئیم
M1:391
Bedeutung · به زبانِ تو — Deine Sprache · AI
این بیت بیان میکند که وقتی عنایت و لطف خداوند شامل حال انسان باشد، دیگر هیچ ترسی از نفس اماره یا شیطان که همچون دزدی اعمال نیک ما را میرباید، وجود نخواهد داشت.
مولانا در ابیات پیشین، نفس اماره یا وسوسههای شیطانی را به دزدی پنهان تشبیه میکند که در تاریکی، گندم اعمال نیک چهلسالهٔ ما را میدزدد و ستارههای روشن صدق و اخلاص را یکبهیک خاموش میکند. این دزد، مانع اصلی در راه انباشته شدن سرمایهٔ معنوی است.
این بیت، نقطهٔ مقابل آن تصویر است و راهحل را نشان میدهد. سالک در گفتوگو با خداوند میگوید که اگرچه هزاران دام و یک دزد پست (لئیم) در کمین است، اما حضور و عنایت دائمی تو برترین محافظ و نگهبان است. وقتی لطف الهی با ما «مقیم» و همراه همیشگی باشد، قدرت آن دزد درونی در برابر آن هیچ است و بیم و هراسی در دل باقی نمیماند.
این بیت در واقع تأکیدی است بر اصل توکل و استعانت از پروردگار در مبارزه با موانع درونی سلوک. پیروزی در این نبرد نه با تکیه بر تواناییهای فردی، بلکه با پناه بردن به لطف بیپایان الهی ممکن میشود. حضور خدا، هر ترس و غمی را زایل میکند.
- عنایاتت
- جمع عنایت؛ لطفها و توجهات تو (خطاب به خداوند)
- مقیم
- ساکن، اقامتکننده، پایدار و دائمی
- بیم
- ترس، وحشت، خوف
- لئیم
- پست، فرومایه، خسیس
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.