M1:40 — چون خرید او را و برخوردار شد / آن کنیزک از قضا بیمار شد

Ce distique se situe au cœur du récit du roi et de la servante, une histoire que le commentateur considère comme un naqd-i ḥāl – une profonde auto-évaluation – de Rûmî lui-même. Le roi dans ce récit n'est autre que Rûmî, non pas le mystique extatique que nous connaissons, mais le juriste et l'érudit estimé qu'il était avant sa rencontre décisive avec Shams de Tabriz.

La servante, dans cette allégorie, symbolise le ʿilm, le savoir formel. C'est ce savoir que le roi, Rûmî, a « acheté » et dont il a « joui ». Cette acquisition signifie la maîtrise complète de Rûmî sur toutes les sciences de son époque, de la jurisprudence et la théologie à la philosophie et la littérature. Il possédait les trésors intellectuels de son temps et s'en délectait.

Le point de bascule réside cependant dans le fait que la servante « tombe malade ». Cette maladie n'est pas une affection physique, mais une représentation allégorique du profond « dégoût » et de la « désillusion » de Rûmî envers ce savoir acquis et extérieur. Pour les érudits, le savoir peut devenir l'une des choses les plus « mondaines », capable de captiver une personne au point d'éclipser tous les autres désirs. Cette « maladie » chez Rûmî était le symptôme d'une crise spirituelle qui le frappa vers la fin de sa trentaine. Il était lassé des débats arides et des structures répétitives de la scolastique, réalisant que ce savoir accumulé n'étanchait pas la véritable soif de son âme.

Cette maladie de la servante du savoir était, en essence, la quête cachée de Rûmî. Il sentait une absence profonde mais ne savait comment la combler. Cette lassitude spirituelle fut le tournant qui poussa Rûmî à chercher un médecin divin, le menant finalement à sa rencontre avec Shams.

Este dístico situa-se no coração da história do rei e da serva, uma narrativa que, como insisto, é um naqd-i ḥāl — uma profunda autoavaliação — do próprio Rumi. O rei nesta história não é outro senão o próprio Rumi, mas não o místico em êxtase que conhecemos, e sim o estimado jurista e académico que presidia aos domínios do saber antes do seu encontro fatídico com Shams. Era, como ele próprio se descreveu, um digno ocupante do tapete de oração.

A serva, nesta alegoria, simboliza o ʿilm, ou seja, o conhecimento formal. É este conhecimento que o rei, Rumi, «comprou» e do qual «desfrutou». Esta aquisição e usufruto significam o domínio completo e a compreensão abrangente de Rumi de todas as ciências da sua época, desde a jurisprudência e teologia à filosofia e literatura. Ele tinha, em essência, adquirido os tesouros intelectuais do seu tempo e deleitava-se com eles.

O momento crucial, no entanto, reside no «adoecer» da serva. Esta doença não é uma enfermidade física, mas uma representação alegórica do profundo «cansaço» e «desilusão» de Rumi com este mesmo conhecimento adquirido e externo. Argumento frequentemente que o conhecimento, especialmente para os eruditos, pode ser uma das buscas mais «mundanas»; pode cativar uma pessoa de tal forma que até outros desejos mundanos empalidecem em comparação. Esta «doença» dentro de Rumi era um sintoma de uma profunda transformação interior, uma crise espiritual que o atingiu no final dos seus trinta anos. Ele tinha-se cansado das estruturas repetitivas e dos debates áridos da escolástica, percebendo que este conhecimento acumulado não saciava a verdadeira sede da sua alma.

Como o próprio Rumi admitiu, e como Shams mais tarde confirmou, ele procurava outra coisa, embora não soubesse o quê. Esta doença da serva do conhecimento era, em essência, a busca oculta de Rumi. Ele sentia uma ausência profunda, mas não tinha o caminho para a sua recuperação. Coincidentemente, neste mesmo período, Shams de Tabriz também procurava um recipiente no qual pudesse derramar a sua «água pura» de sabedoria, ligando-o assim ao oceano divino. Ambos procuravam-se mutuamente, e esta doença espiritual foi o ponto de viragem que impeliu Rumi a procurar um médico divino, conduzindo-o finalmente ao seu encontro com Shams.

Ovaj bejt se nalazi u priči o kralju i robinji, za koju sam uvijek naglašavao da je nakd-i hal – duboko samovrednovanje samog Mevlane. Kralj u ovoj pripovijesti nije niko drugi do Mevlana, ali ne zaneseni mistik kakvog poznajemo, već cijenjeni pravnik i učenjak koji je, prije susreta sa Šemsom, sjedio na prijestolju znanja. Bio je, kako sam kaže, dostojanstvenik koji sjedi na serdžadi.

Robinja u ovoj alegoriji simbolizira 'ilm, odnosno formalno znanje. To je znanje koje je kralj, tj. Mevlana, "kupio" i u kojem je "uživao". Ova kupovina i uživanje označavaju Mevlanino potpuno ovladavanje svim naukama svoga doba, od prava i teologije do filozofije i književnosti. On je, u suštini, stekao intelektualno blago svog vremena i naslađivao se njime.

Ključni trenutak, međutim, leži u tome što se robinja "razboljela". Ova bolest nije fizička boljka, već alegorijski prikaz Mevlanine duboke "zasićenosti" i "razočarenja" upravo tim stečenim, vanjskim znanjem. Često sam tvrdio da znanje, posebno za učenjake, može biti jedna od "najdunjalučkijih" stvari; ono može toliko očarati čovjeka da čak i druge svjetovne strasti blijede u poređenju. Ova "bolest" unutar Mevlane bila je simptom duboke unutrašnje transformacije, duhovne krize koja ga je zadesila u kasnim tridesetim godinama. Umorio se od repetitivnih struktura i suhoparnih skolastičkih rasprava, shvativši da nagomilano znanje ne gasi istinsku žeđ njegove duše.

Kao što je i sam Mevlana priznao, a Šems kasnije potvrdio, on je tražio nešto drugo, iako nije znao šta je to. Bolest robinje znanja bila je, u suštini, Mevlanina skrivena potraga. Osjećao je duboku prazninu, ali nije znao put do njenog ispunjenja. Slučajno, u istom tom periodu, Šems-i Tabrizi je također tražio posudu u koju bi mogao uliti svoju "čistu vodu" mudrosti, povezujući je tako s božanskim okeanom. Obojica su tražili jedan drugog, a ova duhovna bolest bila je prekretnica koja je potakla Mevlanu da potraži božanskog ljekara, što je na kraju dovelo do njegovog susreta sa Šemsom.

Este verso se sitúa en el corazón de la historia del rey y la doncella, una narración que, como ha subrayado el Dr. Soroush, es un naqd-i ḥāl —una profunda autoevaluación— del propio Rumi. El rey de este relato no es otro que Rumi, pero no el místico extático que conocemos, sino el estimado jurista y erudito que era antes de su encuentro con Shams. Era, en sus propias palabras, un digno ocupante de la alfombra de oración.

La doncella, en esta alegoría, simboliza el ʿilm, el conocimiento formal. Es este saber el que el rey, Rumi, «compró» y del que «gozaba». Esta adquisición y disfrute significan el dominio completo y la comprensión exhaustiva que Rumi tenía de todas las ciencias de su época, desde la jurisprudencia y la teología hasta la filosofía y la literatura. Había adquirido los tesoros intelectuales de su tiempo y se deleitaba en ellos.

El momento crucial, sin embargo, reside en que la doncella «enfermó». Esta enfermedad no es un mal físico, sino una representación alegórica del profundo «hastío» y «desilusión» de Rumi con este mismo conocimiento adquirido y externo. El saber, especialmente para los eruditos, puede ser una de las actividades más «mundanas», capaz de cautivar a una persona de tal modo que otros deseos palidecen en comparación. Esta «enfermedad» en Rumi fue el síntoma de una profunda transformación interior, una crisis espiritual que le sobrevino hacia el final de la treintena. Se había cansado de las estructuras repetitivas y los debates áridos de la escolástica, al darse cuenta de que todo ese conocimiento acumulado no saciaba la verdadera sed de su alma. Esta enfermedad espiritual fue el punto de inflexión que impulsó a Rumi a buscar un médico divino, lo que finalmente le llevó a su encuentro con Shams de Tabriz.

Dieser Vers steht im Zentrum der Geschichte vom König und der Sklavin, einer Erzählung, die, wie ich stets betone, ein naqd-i ḥāl – eine tiefgründige Selbsteinschätzung – von Mawlana selbst ist. Der König in dieser Geschichte ist niemand anderes als Mawlana, jedoch nicht der ekstatische Mystiker, den wir kennen, sondern der angesehene Jurist und Gelehrte, der vor seiner schicksalhaften Begegnung mit Schams über die Reiche des Wissens herrschte. Er war, wie er sich selbst beschrieb, ein würdevoller „Sitzer auf dem Gebetsteppich“.

Die Sklavin in dieser Allegorie symbolisiert das ʿilm, das formale Wissen. Es ist dieses Wissen, das der König, also Mawlana, „kaufte“ und an dem er sich „erfreute“. Dieser Erwerb und Genuss stehen für Mawlanas vollständige Beherrschung aller Wissenschaften seiner Zeit, von der Rechtswissenschaft und Theologie bis hin zur Philosophie und Literatur. Er hatte die intellektuellen Schätze seiner Epoche erworben und fand Gefallen an ihnen.

Der entscheidende Wendepunkt liegt jedoch darin, dass die Sklavin „krank wurde“. Diese Krankheit ist kein physisches Leiden, sondern eine allegorische Darstellung von Mawlanas tiefem „Überdruss“ und seiner „Ernüchterung“ angesichts eben dieses erworbenen, äußerlichen Wissens. Ich habe oft argumentiert, dass Wissen, besonders für Gelehrte, zu den „weltlichsten“ Dingen gehören kann; es kann einen Menschen so sehr in seinen Bann ziehen, dass selbst andere weltliche Begierden dagegen verblassen. Diese „Krankheit“ in Mawlana war das Symptom einer tiefen inneren Wandlung, einer spirituellen Krise, die ihn in seinen späten Dreißigern befiel. Er war der repetitiven Strukturen und trockenen Debatten der Scholastik müde geworden und erkannte, dass dieses angehäufte Wissen den wahren Durst seiner Seele nicht stillte.

Wie Mawlana selbst zugab und Schams später bestätigte, suchte er nach etwas anderem, ohne zu wissen, was es war. Die Krankheit der Sklavin des Wissens war im Wesentlichen Mawlanas verborgene Suche. Er spürte eine tiefe Leere, kannte aber den Weg nicht, sie zu füllen. Zufälligerweise suchte zur selben Zeit auch Schams-e Tabrizi nach einem Gefäß, in das er sein „reines Wasser“ der Weisheit gießen konnte, um es mit dem ozeanischen Göttlichen zu verbinden. Beide suchten einander, und diese spirituelle Krankheit war der Wendepunkt, der Mawlana dazu brachte, einen göttlichen Arzt zu suchen, was schließlich zu seiner Begegnung mit Schams führte.

Bu beyit, her zaman Mevlana'nın kendi hâlinin bir değerlendirmesi (nakkad-ı hâl) olduğunu vurguladığım Padişah ve Cariye hikâyesinin merkezinde yer alır. Bu anlatıdaki padişah, bildiğimiz coşkun arif Mevlana değil, Şems'le tanışmadan önce ilim ve bilgi tahtında oturan fakih ve müderris Mevlana'nın ta kendisidir. Kendi deyişiyle, "seccadesinde oturan vakur bir âlimdir."

Cariye ise bu temsilde "ilim"i, yani formel bilgiyi simgeler. Padişahın, yani Mevlana'nın bu cariyeyi "satın alması" ve ondan "faydalanması" (berhûrdâr şud), onun fıkıh ve kelamdan felsefe ve edebiyata kadar kendi zamanının bütün ilimlerine tam bir vukufiyet kazandığını ve onlarda ustalaştığını ifade eder. Döneminin bilgi hazinesini bütünüyle ele geçirmiş ve bundan zevk almıştır.

Ancak kilit nokta, cariyenin "hasta düşmesi"dir. Bu hastalık fiziksel bir rahatsızlık değil, Mevlana'nın tam da bu kesbî ve zahirî ilimden duyduğu "bıkkınlık" ve "bezginliğin" alegorik bir ifadesidir. İlim, özellikle âlimler için, en "dünyevi" meşgalelerden biri olabilir; kişiyi o kadar büyüleyebilir ki, dünyanın diğer şehvetleri bile sönük kalır. Mevlana'nın otuzlu yaşlarının sonlarında yaşadığı bu "hastalık", derin bir içsel dönüşümün, manevi bir krizin işaretiydi. Medreselerin kuru tartışmalarından ve tekrara dayalı kalıplarından yorulmuş, bu birikmiş bilginin ruhunun asıl susuzluğunu gidermediğini fark etmeye başlamıştı.

Nitekim bu hastalık, Mevlana'nın gizli arayışının bir tezahürüydü. Bir şeylerin eksik olduğunu biliyor ama onu nasıl bulacağını bilmiyordu. Bu manevi rahatsızlık, Mevlana'yı ilahi bir tabip aramaya iten ve nihayetinde onu Şems-i Tebrîzî ile buluşmaya götüren dönüm noktası olmuştur.

這句詩出自國王與女奴的故事中段。我一直強調，這個故事是魯米本人的「現況評述」（naqd-i ḥāl）。故事中的國王不是別人，正是魯米自己——但不是我們熟知的那個狂喜的神秘主義者，而是在遇見夏姆斯（Shams）之前，端坐於知識與學術寶座上的法學家和學者。用他自己的話說，是位「端坐於拜毯上的莊重之士」。

寓言中的女奴，象徵著「知識」（ʿilm）。國王，也就是魯米，「買下」並「享有」了這份知識。這「買下」與「享有」，意指魯米已完全掌握並精通他那個時代的所有學問，從法學、神學到哲學、文學。他已然將當時的知識寶藏盡收囊中，並沉浸其中。

然而，關鍵在於女奴「病了」。這場病並非身體上的疾患，而是魯米對這種後天習得的外在知識，產生了深刻「厭倦」與「幻滅」的寓言。我常說，知識，尤其是對學者而言，最可能成為一種「俗物」；它能將人徹底迷惑，其程度甚至超過世間其他的慾望。魯米內在的這場「病」，是他內心深處一場劇變的徵兆，是他在三十多歲時遭遇的一場精神危機。他厭倦了經院學術中重複的框架和枯燥的辯論，意識到這堆積的知識並不能真正解他靈魂之渴。

正如魯米自己承認，夏姆斯後來也證實的那樣，他當時在尋找別的東西，卻不知其為何物。這位知識女奴的病，本質上就是魯米那隱秘的追尋。他感覺到一種深刻的失落，卻找不到彌補的路徑。巧合的是，夏姆斯·大不里士（Shams-e Tabrizi）當時也正在尋找一個能承載他智慧「淨水」的器皿，好將其與神聖的海洋連接起來。他們彼此尋覓，而這場精神之病，正是促使魯米去尋求一位神醫的轉折點，並最終引導他遇見了夏姆斯。

Этот бейт находится в центре рассказа о царе и рабыне — истории, которая, как я неоднократно подчёркивал, является «оценкой собственного состояния» (накд-и хал) самого Руми. Царь в этом повествовании — не кто иной, как сам Руми, но не восторженный мистик, которого мы знаем, а уважаемый правовед и учёный, каким он был до судьбоносной встречи с Шамсом. По его собственному выражению, он был «чинно восседающим на молитвенном коврике».

Рабыня в этой аллегории символизирует знание ('илм). Это то знание, которое царь, то есть Руми, «купил» и которым «воспользовался». Эта покупка и пользование означают, что Руми в совершенстве овладел всеми науками своей эпохи — от юриспруденции и богословия до философии и литературы. Он, по сути, приобрёл интеллектуальные сокровища своего времени и наслаждался ими.

Однако ключевой момент заключается в том, что рабыня «заболела». Эта болезнь — не физический недуг, а аллегорическое изображение глубокой «усталости» и «разочарования» Руми в этом самом приобретённом, внешнем знании. Я часто утверждал, что знание, особенно для учёных, может быть одним из самых «мирских» устремлений; оно способно настолько пленить человека, что даже другие мирские желания могут померкнуть в сравнении. Эта «болезнь» внутри Руми была симптомом глубокой внутренней трансформации, духовного кризиса, постигшего его в возрасте около сорока лет. Он устал от повторяющихся структур и бесплодных дебатов схоластики, осознав, что накопленные знания не утоляют истинную жажду его души.

Как признавался сам Руми и как позже подтвердил Шамс, он искал чего-то другого, хотя и не знал, чего именно. Эта болезнь рабыни-знания была, по сути, скрытым поиском Руми. Он чувствовал глубокую пустоту, но не знал пути к её заполнению. По совпадению, в этот самый период Шамс Тебризи также искал сосуд, в который он мог бы влить свою «чистую воду» мудрости, соединив его с божественным океаном. Оба искали друг друга, и эта духовная болезнь стала поворотным моментом, побудившим Руми искать божественного целителя, что в конечном итоге привело к его встрече с Шамсом.

এই বয়েতটি বাদশাহ ও বাঁদির গল্পের একটি গুরুত্বপূর্ণ অংশ। এই গল্পকে আমি বরাবরই মওলানার নিজের ‘নকদ-ই হাল’ (nqd-i ḥāl) বা আত্ম-অবস্থার বয়ান বলে মনে করি। এখানে বাদশাহ আর কেউ নন, স্বয়ং মওলানা—তবে তিনি সেই মওলানা নন যিনি শামসের সংস্পর্শে এসে মরমী সাধকে পরিণত হয়েছেন, বরং তিনি শামসের সাথে সাক্ষাতের পূর্বের একজন মহাপণ্ডিত ও ফকিহ (আইনশাস্ত্রবিদ), যিনি জ্ঞানের সিংহাসনে আসীন ছিলেন। তাঁর নিজের ভাষায়, তিনি ছিলেন একজন ‘সাজ্জাদানশীন বা-বাকার’ বা সম্ভ্রান্ত, মর্যাদাবান সাধক।

গল্পের বাঁদিটি হলো ‘ইলম’ বা প্রথাগত জ্ঞানের প্রতীক। বাদশাহ, অর্থাৎ মওলানা, এই জ্ঞানকে ‘ক্রয়’ করেছেন এবং তা থেকে ‘উপভোগ’ করেছেন। এই ক্রয় ও উপভোগের অর্থ হলো, মওলানা তাঁর সমসাময়িক সমস্ত জ্ঞান—যেমন ফিকহ, কালাম (ধর্মতত্ত্ব), দর্শন ও সাহিত্য—সম্পূর্ণরূপে আয়ত্ত করেছিলেন। তিনি তাঁর যুগের জ্ঞানভান্ডারকে নিজের অধিকারে এনে তা উপভোগ করছিলেন।

কিন্তু গল্পের মূল বাঁকটি হলো বাঁদির ‘অসুস্থ’ হয়ে পড়া। এই অসুস্থতা কোনো শারীরিক ব্যাধি নয়, বরং এটি মওলানার অর্জিত, জাগতিক জ্ঞানের প্রতি তাঁর গভীর ‘ملال’ (মালাল) বা বিতৃষ্ণার রূপক। আমি প্রায়শই বলি যে, জ্ঞান, বিশেষ করে পণ্ডিতদের জন্য, সবচেয়ে ‘জাগতিক’ বিষয়গুলোর একটি হতে পারে; এটি মানুষকে এমনভাবে মোহিত করতে পারে যা দুনিয়ার অন্য কোনো মোহ হয়তো পারে না। মওলানার অন্তরের এই অসুস্থতা ছিল এক গভীর আধ্যাত্মিক সংকটের চিহ্ন, যা তাঁর জীবনের ত্রিশের দশকের শেষের দিকে ঘটেছিল। তিনি প্রথাগত জ্ঞানচর্চার পুনরাবৃত্তিমূলক কাঠামো এবং শুষ্ক তর্ক-বিতর্কে ক্লান্ত হয়ে পড়েছিলেন এবং বুঝতে পারছিলেন যে এই জ্ঞান তাঁর আত্মার আসল তৃষ্ণা মেটাতে পারছে না।

এই অসুস্থতা বা অতৃপ্তিই ছিল মওলানার এক গোপন অন্বেষণ। তিনি জানতেন যে কিছু একটা হারিয়ে গেছে, কিন্তু তা খুঁজে পাওয়ার পথ তাঁর জানা ছিল না। এই সংকটই তাঁকে একজন ঐশ্বরিক চিকিৎসকের সন্ধানে চালিত করে, যা অবশেষে শামস তাবরিজির সাথে তাঁর সাক্ষাতের পথ প্রশস্ত করে।

This couplet is central to the story of the king and the maid, which Dr. Soroush consistently interprets as a naqd-i ḥāl (a profound self-assessment) of Mawlana himself. In this allegorical narrative, the king represents Mawlana, not yet the ecstatic mystic, but the esteemed jurist and scholar he was before meeting Shams-e Tabrizi. He was, in his own words, a dignified 'prayer-mat sitter,' deeply immersed in formal learning.

The maid symbolizes ʿilm (formal knowledge). The king's 'purchase' and 'enjoyment' of her signify Mawlana's complete mastery and comprehensive understanding of all the sciences of his era—jurisprudence, theology, philosophy, and literature. He had, in essence, acquired the intellectual treasures of his time and found pleasure in them.

The critical turning point is the maid's 'falling ill.' This is not a literal physical sickness but an allegory for Mawlana's profound 'weariness' and 'disillusionment' with this very acquired, external knowledge. Dr. Soroush emphasizes that knowledge, particularly for scholars, can become one of the most 'worldly' of pursuits, captivating a person more deeply than other desires. This 'illness' within Mawlana represents a deep inner transformation, a spiritual crisis he experienced in his late thirties. He had grown tired of the repetitive structures and arid debates of scholasticism, realizing that this amassed knowledge was no longer quenching the true thirst of his soul.

Mawlana himself admitted, and Shams later affirmed, that he was searching for something else, though he knew not what it was. This 'sickness of the maid of knowledge' was, in essence, Mawlana's hidden quest. He sensed a profound absence but lacked the path to its recovery. Coincidentally, Shams-e Tabrizi was also seeking a vessel into which he could pour his 'pure water' of wisdom, connecting it to the divine ocean. Both were seeking each other, and this spiritual illness was the turning point that compelled Mawlana to seek a divine physician, ultimately leading to his transformative encounter with Shams.

این بیت در میانهٔ داستان پادشاه و کنیزک قرار دارد، داستانی که مولانا آن را «نقد حال» خود می‌داند. در این روایت، پادشاه نماد خود مولاناست، اما نه مولانای عارف و شوریده، بلکه مولانای فقیه و مدرسی که پیش از دیدار شمس تبریزی، بر کرسی علم و دانش نشسته بود و به قول خودش، «سجاده‌نشین باوقاری» بود.

کنیزک در این تمثیل، نماد «علم» است. پادشاه (مولانا) این کنیزک را «خرید» و از آن «برخوردار شد». این خرید و برخورداری به معنای تسلط و احاطهٔ کامل مولانا بر تمامی علوم زمانهٔ خود، از فقه و کلام گرفته تا فلسفه و ادبیات، است. او گنجینهٔ دانش دوران خویش را به تمام و کمال در اختیار داشت و از آن لذت می‌برد.

اما نکتهٔ کلیدی، «بیمار شدن» این کنیزک است. این بیماری نه یک عارضهٔ جسمانی، بلکه تمثیلی از «ملال» و «دلزدگی» مولانا از همین علم حصولی و ظاهری است. دکتر سروش تأکید می‌کنند که علم، به‌ویژه برای عالمان، می‌تواند یکی از «دنیوی‌ترین» چیزها باشد؛ چیزی که ممکن است شخص را چنان مفتون کند که حتی دیگر شهوات دنیا نیز نتوانند. این مریضی در وجود مولانا، نشانه‌ای از یک تحول درونی عمیق بود، یک بحران معنوی که او را در اواخر دههٔ سی زندگی‌اش فراگرفت. او از قالب‌های تکراری و مباحث خشک مدرسه‌ای خسته شده بود و می‌دید که این دانش، عطش حقیقی روح او را سیراب نمی‌کند.

همانطور که خود مولانا نیز گفته و شمس نیز این حقیقت را تأیید کرده بود، او در جستجوی چیزی دیگر بود، اما نمی‌دانست آن چیز چیست. این بیماریِ کنیزکِ علم، در واقع، همان جستجوی پنهان مولانا بود. او می‌دانست که چیزی گم کرده، اما راه یافتن آن را نمی‌دانست. از قضا، شمس نیز در همین ایام، در جستجوی وجودی بود که این «آب صافی» را در آن بریزد و او را به دریا متصل کند. هر دو در پی هم بودند، و این بیماری، نقطهٔ عطفی بود که مولانا را به سمت طلب طبیبی الهی سوق داد و سرانجام به دیدار شمس انجامید.