M1:42 — کوزه بودش آب می‌نامد بدست / آب را چون یافت خود کوزه شکست

Ce couplet, ainsi que celui qui le précède, dépeint ce que Rûmî nomme « les déconvenues du monde » (nākāmihā-ye donyā). Il ne s'agit pas seulement d'un proverbe, mais de l'expression d'une vérité ontologique profonde : dans cette existence, l'être humain ne peut jamais tout posséder. Chaque chose qu'il obtient s'accompagne simultanément de la perte d'une autre, que cette perte soit visible ou cachée.

Comme le disait un maître, « ce mur a toujours deux ou trois briques cassées ». Le monde n'est pas conçu pour satisfaire la totalité de nos aspirations. Certains veulent tout à la fois : la richesse et la renommée, le pouvoir et la bonne réputation, ce monde et l'au-delà. Or, Rûmî affirme avec force que « ce monde n'est pas ainsi ». Tout ne peut être réuni. C'est une loi, non une exception.

Le message central est donc une invitation au « contentement » (qanāʿat), non pas au sens de la privation, mais comme une pratique du réalisme et une acceptation des limites intrinsèques de l'existence. La cruche et l'eau symbolisent cette vérité : parfois on a l'outil mais le but est lointain, et parfois le but se rapproche mais la capacité de le contenir disparaît. Tel est le destin inévitable du monde matériel, où l'union parfaite et sans défaut n'existe pas.

Este verso, juntamente com os que o rodeiam, retrata as «frustrações do mundo» que Rumi ilustra através da história do rei e da escrava. Não se trata de um mero provérbio, mas da articulação de uma profunda verdade ontológica: neste mundo, o ser humano nunca pode possuir tudo. Tudo o que se ganha é acompanhado pela perda de outra coisa; esta perda pode ser manifesta ou oculta.

Como dizia um mestre, «este muro tem sempre dois ou três tijolos partidos». O mundo não foi construído para satisfazer perfeitamente todas as nossas aspirações. Há quem procure simultaneamente riqueza e fama, poder e bom nome, este mundo e o Outro. No entanto, Rumi afirma com certeza que «o mundo não é assim». Nem tudo pode ser reunido ao mesmo tempo. Isto é uma lei, não uma exceção.

A mensagem central deste verso é um convite à «satisfação» (qanāʿat); não no sentido de pobreza ou privação, mas como uma prática de realismo e aceitação das limitações inerentes da existência. É preciso contentar-se com uma ou duas coisas, pois o desejo excessivo neste mundo conduz apenas à frustração. O cântaro e a água servem como símbolos claros desta verdade: por vezes, os meios existem, mas o objetivo está distante; outras vezes, o objetivo aproxima-se, mas a capacidade de o conter perde-se. Este é o destino inevitável do mundo material, onde não existe união perfeita e sem falhas, e há sempre uma imperfeição. É uma lição fundamental para compreender a natureza transitória e frágil dos desejos nesta morada fugaz.

Ovaj stih, zajedno sa susjednim stihovima u Mesneviji, slikovito prikazuje „promašaje i neuspjehe ovoga svijeta“ (nākāmihā-ye donyā), koje Mevlana ilustruje kroz priču o kralju i robinji. Ovo nije samo poslovica, već izraz duboke ontološke istine: u ovom svijetu čovjek nikada ne može posjedovati sve. Što god stekne, istovremeno nešto drugo gubi; taj gubitak je nekad očit, a nekad skriven.

Kao što je jedan učitelj rekao: „Ovaj zid uvijek ima dvije-tri slomljene cigle.“ Svijet nije sazdan tako da savršeno ispuni sve naše težnje i želje. Ima onih koji traže i bogatstvo i slavu; i moć i dobar glas; i ovaj svijet i onaj budući. Ipak, Mevlana sa sigurnošću tvrdi da „ovaj svijet nije takav“. Ne može se sve imati odjednom. Ovo je zakon, a ne izuzetak.

Suštinska poruka ovog bejta je poziv na „skromnost“ i zadovoljstvo postojećim (kanā'at); ne u smislu siromaštva ili odricanja, već kao praksa realizma i prihvatanja urođenih ograničenja postojanja. Čovjek se mora zadovoljiti s jednom ili dvije stvari, jer prekomjerna želja na ovom svijetu vodi samo u frustraciju. Krčag i voda su jasni simboli ove istine: nekad postoji sredstvo, ali je cilj dalek, a nekad se cilj približi, ali se izgubi sposobnost da se on zadrži. To je neizbježna sudbina materijalnog svijeta, u kojem savršeno i besprijekorno sjedinjenje ne postoji i uvijek postoji neka manjkavost.

Este verso, junto con los que lo rodean en el Masnavi, retrata las «frustraciones del mundo» (nākāmihā-ye donyā), que Rumi ilustra a través del cuento del rey y la esclava. No es un mero proverbio, sino la articulación de una profunda verdad ontológica: en este mundo, el ser humano nunca puede poseerlo todo. Cualquier cosa que gana, simultáneamente pierde otra; esta pérdida puede ser manifiesta u oculta.

Como solía decir mi propio maestro: «Este muro siempre tiene dos o tres ladrillos rotos». El mundo no está construido para satisfacer perfecta y completamente todas nuestras aspiraciones. Hay quienes buscan a la vez riqueza y fama, poder y buen nombre, este mundo y el más allá. Sin embargo, Rumi afirma con certeza que «este mundo no es así». No todo puede coalescer al mismo tiempo. Este decreto es una ley, no una excepción.

El mensaje central de este verso es una invitación a la «templanza» o «contentamiento» (qanāʿat); no en el sentido de pobreza o privación, sino como una práctica de realismo y aceptación de las limitaciones inherentes de la existencia. Uno debe contentarse con una o dos cosas, pues el deseo excesivo en este mundo solo conduce a la frustración. La vasija y el agua sirven como símbolos claros de esta verdad: a veces existen los medios pero la meta está distante, y a veces la meta se acerca, pero la capacidad de contenerla se pierde. Este es el destino inevitable del mundo material, donde no existe la unión perfecta e impecable, y siempre hay una imperfección. Esta es una lección fundamental para comprender la naturaleza transitoria y frágil de los deseos en esta morada fugaz.

Dieser Vers, zusammen mit den benachbarten Zweizeilern im Masnavi, veranschaulicht die „Enttäuschungen der Welt“ (nākāmihā-ye donyā), die Rumi durch die Geschichte des Königs und des Sklavenmädchens illustriert. Dies ist nicht nur ein Sprichwort, sondern die Formulierung einer tiefen ontologischen Wahrheit: In dieser Welt kann der Mensch niemals alles besitzen. Was auch immer man gewinnt, gleichzeitig verliert man etwas anderes; dieser Verlust kann offenkundig oder verborgen sein.

Wie ein Lehrer zu sagen pflegte: „Diese Mauer hat immer zwei oder drei zerbrochene Ziegel.“ Die Welt ist nicht so beschaffen, dass sie all unsere Wünsche und Sehnsüchte perfekt erfüllt. Es gibt jene, die sowohl Reichtum als auch Ruhm suchen; Macht und einen guten Namen; diese Welt und das Jenseits; Gott und Datteln (gleichzeitig). Doch Rumi stellt mit Sicherheit fest, dass „diese Welt nicht so ist.“ Alles fügt sich nicht auf einmal zusammen. Dies ist ein Gesetz, keine Ausnahme.

Die Kernbotschaft dieses Verses ist eine Einladung zur „Genügsamkeit“ (qanāʿat); nicht im Sinne von Armut oder Entbehrung, sondern als eine Praxis des Realismus und der Akzeptanz der inhärenten Grenzen der Existenz. Man muss sich mit ein oder zwei Dingen zufriedengeben, denn übermäßiges Verlangen in dieser Welt führt nur zu Frustration. Der Krug und das Wasser dienen als klare Symbole für diese Wahrheit: Manchmal sind die Mittel vorhanden, aber das Ziel ist fern, und manchmal nähert sich das Ziel, aber die Fähigkeit, es zu halten, geht verloren. Dies ist das unvermeidliche Schicksal der materiellen Welt, in der es keine vollkommene und makellose Vereinigung gibt und immer ein Mangel vorhanden ist. Dies ist eine grundlegende Lektion zum Verständnis der vergänglichen und zerbrechlichen Natur von Begierden in dieser flüchtigen Wohnstätte.

此诗节与其前后诗文一道，描绘了鲁米借国王与侍女的故事所阐述的“尘世之憾”。这不仅是一句箴言，更揭示了一项深刻的本体论真理：在此世间，人永远无法拥有一切。每得一物，必失一物；这失去有时显而易见，有时则隐而不现。

正如鲁米所暗示的，这世界并非为完美实现我们所有愿望而造。总有人既求财富又求名望，既要权力又要美名，既要今世又图来生，既要神明又贪果腹。但鲁米断言：“这世界并非如此。”万物无法同时兼得，此乃定律，而非偶然。

这节诗的核心讯息是劝人“知足”（波斯语：قناعت, qanāʿat），其意非指贫穷或匮乏，而是指一种现实精神，接纳存在的固有局限。人须满足于一二事物，因为在此世间，贪婪只会导致失意。水罐与水正是此理的鲜明象征：有时工具在手，目标却遥不可及；有时目标临近，承载它的容器却已破碎。这便是物质世界不可避免的命运——其中不存在完美无瑕的圆满，事事总有缺憾。对于认识此短暂居所中欲望之易逝与脆弱的本质，这是一堂根本之课。

Этот бейт, вместе с соседними, рисует картину «мирских разочарований», которую Руми иллюстрирует историей о царе и рабыне. Это не просто пословица, а глубокая онтологическая истина: в этом мире человек никогда не может обладать всем. Всё, что он приобретает, сопряжено с одновременной потерей чего-то другого; эта утрата может быть как явной, так и скрытой.

Как говорил мой учитель: «В этой стене всегда не хватает двух-трёх кирпичей». Мир не устроен так, чтобы идеально исполнять все наши чаяния и желания. Есть люди, которые хотят всего и сразу: и богатства, и славы; и власти, и доброго имени; и этого мира, и мира иного. Однако Руми решительно утверждает, что «этот мир не таков». Всё вместе не сходится. Это закон, а не исключение.

Основной посыл этого бейта — призыв к канаат (умеренности, довольству малым); не в смысле бедности и лишений, а как практика реализма и принятия врождённых ограничений бытия. Нужно довольствоваться одним или двумя вещами, ибо чрезмерные желания в этом мире ведут лишь к разочарованию. Кувшин и вода — ясные символы этой истины: иногда есть средство, но цель далека, а иногда цель приближается, но утрачивается способность её удержать. Такова неизбежная судьба материального мира, где не существует совершенного и безупречного обретения и всегда есть какой-то изъян.

এই বয়েতটি, এবং এর আগের বয়েতটি, রাজা ও বাঁদীর কাহিনীর মধ্যে মাওলানা কর্তৃক উপস্থাপিত একটি প্রবাদস্বরূপ দৃষ্টান্ত। এটি “দুনিয়ার ব্যর্থতা” (নাকামিহা-ইয়ে দুনিয়া)-র চিত্র তুলে ধরে। এটি কেবল একটি প্রবাদ নয়, বরং একটি গভীর অস্তিত্ব-সম্পর্কিত সত্যকে প্রকাশ করে: এই জগতে মানুষ কখনোই সবকিছু একসাথে পেতে পারে না। সে যা কিছু অর্জন করে, তার সাথে সাথেই অন্য কিছু হারিয়ে ফেলে; এই فقدان বা হারানোটা কখনও স্পষ্ট, আবার কখনও গোপন।

আমার এক উস্তাদ বলতেন, “এই দেয়ালের দু-তিনটে ইট সবসময় ভাঙা থাকে।” এই দুনিয়া এমনভাবে তৈরি হয়নি যে তা আমাদের সমস্ত আশা-আকাঙ্ক্ষা নিখুঁতভাবে পূরণ করবে। কিছু মানুষ আছে যারা ধন-সম্পদ, খ্যাতি, ক্ষমতা, সুনাম, দুনিয়া, আখিরাত—সবকিছু একসাথে চায়। কিন্তু মাওলানা জোর দিয়ে বলেন যে, “এই দুনিয়া এমন নয়।” সবকিছু একসাথে পাওয়া যায় না। এটি একটি নিয়ম, ব্যতিক্রম নয়।

এই বয়েতের মূল বার্তা হলো ‘কানায়াত’ (قناعت) বা অল্পে তুষ্টির দিকে আহ্বান। এর অর্থ দারিদ্র্য বা বঞ্চনা নয়, বরং বাস্তবতাকে মেনে নেওয়া এবং অস্তিত্বের অন্তর্নিহিত সীমাবদ্ধতাকে স্বীকার করা। কলসি এবং জল এই সত্যের এক স্পষ্ট প্রতীক: কখনও উপায় থাকে কিন্তু উদ্দেশ্য দূরে থাকে, আবার কখনও উদ্দেশ্য কাছে আসে কিন্তু তা ধারণ করার পাত্রটিই ভেঙে যায়। এই বস্তুগত জগতের এটাই অনিবার্য পরিণতি, যেখানে পূর্ণ ও ত্রুটিহীন মিলন অসম্ভব এবং সবসময়ই কোনো না কোনো অপূর্ণতা থেকে যায়। এই ক্ষণস্থায়ী জগতের আকাঙ্ক্ষাগুলোর ভঙ্গুর প্রকৃতিকে চেনার জন্য এটি একটি মৌলিক শিক্ষা।

This verse, along with its surrounding couplets in the Masnavi, vividly portrays the "frustrations of the world" (nākāmihā-ye donyā) that Rumi illustrates through the tale of the king and the slave girl. It is not merely a proverb but an articulation of a profound ontological truth: in this world, human beings can never possess everything. Whatever one gains, one simultaneously loses something else; this loss can be manifest or concealed.

As Dr. Soroush's teacher used to say, "This wall always has two or three broken bricks." The world is not constructed to fulfill our every aspiration and desire perfectly. There are those who seek both wealth and fame; power and a good name; this world and the hereafter; God and dates (simultaneously). Yet, Rumi asserts with certainty that "this world is not like that." Everything does not coalesce at once. This decree is a law, not an exception.

The core message of this verse is an invitation to "contentment" (qanāʿat); not in the sense of poverty or deprivation, but as a practice of realism and an acceptance of the inherent limitations of existence. One must be content with one or two things; for excessive desire in this world leads only to frustration. The jug and water serve as clear symbols of this truth: sometimes the means exist but the goal is distant, and sometimes the goal approaches, but the capacity to hold it is lost. This is the inevitable destiny of the material world, where perfect and flawless union does not exist, and there is always an imperfection. This is a foundational lesson for understanding the transient and fragile nature of desires in this fleeting abode.

مولانا در این بیت، که بخشی از داستان عاشق شدن پادشاه بر کنیزک بیمار است، به یکی از حقایق بنیادین زندگی در دنیا می‌پردازد: ناکامی‌های ذاتی عالم مادی. این تمثیل ساده اما عمیق، بیانگر این است که انسان هرگز نمی‌تواند به همه چیز به طور کامل و بی‌نقص دست یابد. درست مانند کسی که کوزه‌ای برای آب دارد اما آبی در دسترس نیست، و به محض یافتن آب، ظرف نگهداری آن (کوزه) از بین می‌رود.

همانطور که دکتر سروش اشاره می‌کنند، این دنیا به گونه‌ای ساخته نشده که همهٔ آرزوها و خواسته‌های ما را یکجا برآورده کند. هرگاه چیزی به دست می‌آوریم، بهایی دارد و چیز دیگری را از دست می‌دهیم؛ این از دست دادن ممکن است آشکار باشد یا پنهان. بسیاری از مردم می‌خواهند هم ثروت داشته باشند، هم شهرت، هم قدرت، هم نام نیک، هم دنیایشان آباد باشد و هم آخرتشان. اما مولانا با قاطعیت می‌گوید که «این دنیا اینجوری نیست» و همه چیز با هم جمع نمی‌شود. این یک قانون کلی است، نه یک استثنا.

پیام اصلی این بیت، دعوت به قناعت است؛ نه به معنای فقر، بلکه به معنای پذیرش واقع‌بینانهٔ محدودیت‌های هستی. باید به داشته‌های خود قانع بود و از زیاده‌خواهی پرهیز کرد، چرا که طلب کمال مطلق در این دنیا جز به ناامیدی و سرخوردگی نمی‌انجامد. کوزه و آب نمادی از این حقیقت‌اند که در این سرای گذرا، وصال کامل و بی‌نقص وجود ندارد و همواره نقصی در کار است. این درسی است برای شناخت ماهیت شکننده و ناپایدار لذایذ دنیوی و رسیدن به بصیرت در مواجهه با واقعیت‌های زندگی.