M6:896 — باز احد بشنید و ضرب زخم خار / برفروزید از دلش سوز و شرار

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان است. روز قبل، ابوبکر (صدیق) به بلال توصیه کرده بود که برای حفظ جانش، ایمان خود را پنهان کند (تقیه کند) و بلال نیز ظاهراً پذیرفته بود.

اما امروز، ابوبکر بازمی‌گردد و می‌بیند که عشق الهی بر احتیاط و توبه غلبه کرده است. صدای «احد» گفتن بلال که از میان ضربه‌های بی‌رحمانهٔ خار بلند می‌شود، دیگر فقط فریاد یک دردمند نیست؛ بلکه تجلی عشقی است که از کنترل خارج شده و هر توبه‌ای را می‌سوزاند. این صحنه تأثیری عمیق بر خود ابوبکر می‌گذارد. دیدن این پایداری خالصانه، «سوز و شرار» را در دل او نیز برمی‌افروزد. گویی عشق بلال، مسری است و ایمان صدیق را نیز شعله‌ورتر می‌کند. این بیت نشان می‌دهد که عشق حقیقی، نه پنهان‌کردنی است و نه قابل توبه، و مشاهدهٔ آن می‌تواند آتشی در دل ناظر نیز بیفروزد.