Lesen› Buch 3› Abschnitt 2 ← zurück · weiter →

بخش ۲ - قصهٔ خورندگان پیل‌بچه از حرص و ترک نصیحت ناصح

Die Geschichte der Elefantenjungen-Esser aus Gier und das Ignorieren des Rates eines Ratgebers

  1. M3:69 آن شنیدی تو که در هندوستاندید دانایی، گروهی دوستان Hast du gehört, wie einst in Hindustanein Weiser eine Schar von Freunden sah?Dieser Vers eröffnet eine belehrende Geschichte, indem er den Schauplatz und die Hauptfiguren vorstellt: ein weiser Mann begegnet in Indien einer Gruppe von Reisenden.
  2. M3:70 گُرْسنه مانده شده بی‌برگ و عورمی‌رسیدند از سفر از راه دور Hungrig waren sie, mittellos und bloß,und kamen von der Reise, von fernem Weg.Eine Gruppe von Reisenden, die durch ihre lange Reise völlig verarmt und ausgehungert war, traf auf einen weisen Mann.
  3. M3:71 مهرِ داناییش جوشید و بگفتخوش سلامیشان و چون گلبن شکفت Die Güte seiner Weisheit wallte auf und sprach,er grüßte sie freundlich und blühte auf wie ein Rosenstrauch.Aus Mitgefühl, das seiner Einsicht entsprang, sprach der weise Mann die hungrigen Reisenden an und begrüßte sie herzlich und offen.
  4. M3:72 گفت دانم کز تجوع وز خلاجمع آمد رنجتان زین کربلا Er sprach: „Ich weiß, aus Hunger und aus Leereward euer Leid gesammelt in diesem Karbala.“Der weise Mann erkennt das große Leid der Reisenden an und sagt ihnen, dass er versteht, wie ihr extremes Elend sie an einen Ort der Prüfung und des Schmerzes gebracht hat.
  5. M3:73 لیک الله الله ای قومِ جلیلتا نباشد خوردتان، فرزندِ پیل Doch um Gottes willen, o edles Volk,dass eure Speise nicht das Elefantenkind sei!Ein weiser Mann warnt eine Gruppe hungernder Reisender eindringlich davor, die Elefantenjungen zu essen, denen sie auf ihrem Weg begegnen werden.
  6. M3:74 پیل هست این سو که اکنون می‌رویدپیل‌زاده مشکرید و بشنوید Ein Elefant ist dort, wohin ihr jetzt geht;jagt nicht sein Junges, und hört, was ich fleh!Der weise Mann warnt die hungrigen Reisenden, dass die Elefantenjungen, die sie jagen wollen, eine rachsüchtige Mutter haben, die in der Nähe ist.
  7. M3:75 پیل‌بچگانند اندر راهتانصید ایشان هست بس دلخواهتان
  8. M3:76 بس ضعیف‌اند و لطیف و بس سمینلیک مادر هست طالب در کمین
  9. M3:77 از پی فرزند صد فرسنگ راهاو بگردد در حنین و آه آه
  10. M3:78 آتش و دود آید از خرطومِ اوالحذر زان کودکِ مرحومِ او
  11. M3:79 اولیا اطفال حق‌اند ای پسرغایبی و حاضری بس با خبر
  12. M3:80 غایبی مندیش از نقصانشانکاو کشد کین از برای جانشان
  13. M3:81 گفت: اطفال من‌اند این اولیادر غریبی فرد، از کار و کیا
  14. M3:82 از برای امتحان، خوار و یتیملیک اندر سِر، منم یار و ندیم
  15. M3:83 پشت‌دارِ جمله عصمت‌های منگوییا هستند خود، اجزای من
  16. M3:84 هان و هان این دلق‌پوشانِ من‌اندصد هزار اندر هزار و یک تن‌اند
  17. M3:85 ورنه کی کردی به یک چوبی هنرموسی‌یی‌، فرعون را زیر و زِبَر‌؟
  18. M3:86 ورنه کی کردی به یک نفرینِ بدنوح، شرق و غرب را غرقاب خوَد‌؟
  19. M3:87 برنَکَندی یک دعای لوطِ رادجمله شهرستانشان را بی‌مراد
  20. M3:88 گشت شهرستان چون فردوسشاندجلهٔ آب سیه‌، رو بین نشان
  21. M3:89 سوی شام‌ست این نشان و این خبردر ره قدسش ببینی در گذر
  22. M3:90 صد هزاران ز انبیای حق‌پرستخود به‌هر قرنی سیاست‌ها به‌دست
  23. M3:91 گر بگویم وین بیان افزون شودخود، جگر چِبْوَد که کُه‌ها خون شود
  24. M3:92 خون شود کُه‌ها و باز آن بِفْسُردتو نبینی خون‌شدن‌، کوری و رد
  25. M3:93 طرفه کوری دوربینِ تیزچشملیک از اُشتُر نبیند غیرِ پشم
  26. M3:94 مو به مو بیند ز صرفه حرص انسرقصِ بی‌مقصود دارد همچو خرس
  27. M3:95 رقص آنجا کن که خود را بشکنیپنبه را از ریشِ شهوت بَرکَنی
  28. M3:96 رقص و جولان بر سرِ میدان کنندرقص اندر خونِ خود مردان کنند
  29. M3:97 چون رهند از دستِ خود دستی زنندچون جهند از نقصِ خود رقصی کنند ❋
  30. M3:98 مطربانْشان از درون، دف می‌زنندبحرها در شورشان کف می‌زنند
  31. M3:99 تو نبینی لیک بهرِ گوششانبرگ‌ها بر شاخ‌ها هم کف‌زنان
  32. M3:100 تو نبینی برگ‌ها را کف‌زدنگوشِ دل باید نه این گوشِ بدن
  33. M3:101 گوشِ سَر بَربَند از هَزْل و دروغتا ببینی شهرِ جانِ با‌فروغ
  34. M3:102 سر کشد گوشِ محمد در سخنکش بگوید در نبی حق هو اذن
  35. M3:103 سر‌به‌سر، گوش‌ست و چشم است این نبیتازه زو ما مرضع‌ست او، ما صبی
  36. M3:104 این سخن، پایان ندارد باز رانسوی اهلِ پیل و بر آغاز ران
Zusammenfassung Tiefer Kommentar