بخش ۱۶۰ - وصف ضعیف دلی و سستی صوفی سایه پرورد مجاهده ناکرده درد و داغ عشق ناچشیده به سجده و دست‌بوس عام و به حرمت نظر کردن و بانگشت نمودن ایشان کی امروز در زمانه صوفی اوست غره شده و بوهم بیمار شده هم‌چون آن معلم کی کودکان گفتند کی رنجوری و با این وهم کی من مجاهدم مرا درین ره پهلوان می‌دانند با غازیان به غزا رفته کی به ظاهر نیز هنر بنمایم در جهاد اکبر مستثناام جهاد اصغر خود پیش من چه محل دارد خیال شیر دیده و دلیریها کرده و مست این دلیری شده و روی به بیشه نهاده به قصد شیر و شیر به زبان حال گفته کی کلا سوف تعلمون ثم کلا سوف تعلمون

Beschreibung der Kleinmütigkeit und Schwäche eines im Schatten aufgewachsenen Sufis, der keine spirituellen Anstrengungen unternommen und weder den Schmerz noch das Brandmal der Liebe erfahren hat. Stolz auf die Huldigung und Handküsse des Volkes und auf ihre ehrfürchtigen Blicke und Fingerzeige, die sagen: »In unserer Zeit ist er der Sufi.« Von diesem Wahn krank geworden, wie der Lehrer, dem die Kinder sagten: »Du bist krank.« Und mit dem Wahn, ich sei ein Mujāhid, werde ich auf diesem Weg als Held angesehen. Er ist mit Ghazis in den Krieg gezogen, um auch äußerlich im kleinen Dschihad Heldentaten zu zeigen, aber im großen Dschihad bin ich ausgeschlossen – was ist schon der kleine Dschihad für mich? Er hat sich einen Löwen vorgestellt und tapfer gehandelt und ist trunken von dieser Tapferkeit in den Dschungel gegangen, um einen Löwen zu suchen. Und der Löwe sagte in seiner Sprache des Zustands: »Gewiss, ihr werdet es wissen, und dann, gewiss, ihr werdet es wissen.«