The whole ghazal ↗

1. 1 سر به گریب اندَرَست صوفی اسرار را·تا چه برآرد ز غیب عاقبت کار را
2. 2 می که به خُمِ حقست راز دلش مطلق‌ست·لیک بر او هم‌دق‌ست عاشق بیدار را
3. 3 آب چو خاکی بُده باد در آتش شده·عشق به هم برزده خیمهٔ این چار را
4. 4 عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان·بر فلک بی‌نشان نور دهد نار را
5. 5 حلقهٔ این در مزن لاف قلندر مزن·مرغ نه‌ای پر مزن قیر مگو قار را
6. 6 حرف مرا گوش کن بادهٔ جان نوش کن·بی‌خود و بی‌هوش کن خاطر هشیار را
7. 7 پیش ز نفیِ وجود خانهٔ خَمار بود·قبلهٔ خود ساز زود آن در و دیوار را
8. 8 مست شود نیک‌مست از میِ جام الست·پر کن از می‌پَرست خانهٔ خمار را
9. 9 دادِ خداوند دین شمسِ حق‌ست این ببین·ای شده تبریز‌ چین آن رخ گلنار را